வேற்றுமொழிக்கதைகள்>>>>மந்திர வயலின்.

மாபெரும் வயலின் மேதையும் இசையமைப்பாளருமான பகாநினி ஒரு மந்திர வயலினை பெறுவதற்காக பிசாசிடம் தனது ஆன்மாவை விற்ற கதையினை அறியாதவர்கள் யாராவது இருக்கமுடியுமா? பெரும் நாத்திகரான, சமய பற்றற்ற நல்தொரு கவிஞருமான ஹென்ரிச் ஹைனே இந்த கதையில் ஒன்றிப்பும் நம்பிக்கையும் கொண்டிருந்தார். இந்த புனிதமற்ற செலும், அதன் விபரீதமும் எப்படி முடிவுக்கு வந்தது, இறுதியில் வென்றது யார்? மனிதனா அல்லது மனித குலத்தின் நிரந்தரப்பகைவனான பிசாசா என்பதை ஒரு சிலரே அறிந்திருப்பார்கள்.

ஹங்கேரிய நாடோடிகள் மத்தியில் இம்மாதிரியேயான ஒரு பழமையான கதை நிலவிவருகின்றது. நீங்களும் நம்பினால் நம்புங்கள், அந்தக்கதை தான் இது...

இதோ அந்தக்கதை...

இளம் நிகோஷோவுக்கு அந்த ஆண்டு தனது வாழ்க்கை மிகவும், கடுமையானதாகவும், கசப்பானதாகவும் இருந்தது. கடன் சுமையும் துரதிஸ்டமும், சின்னஞ்சிறு நிராசைகளும், அவரை வெனிஸ் நகரில் இருந்து வியன்னாவுக்கு விரட்டி அடித்தன. அங்கே அவர், அங்குமிங்கும், இசைக்கருவி வாசித்து தன் வயிற்றுப்பாட்டை கவனித்துக்கொண்டார். கல்யாண நிகழ்வுகளில் வாசித்தார், அல்லது தனது மலிவாகன வயலினைக்கொண்டு கீழ்த்தரமான மதுபானக்கடைகளில் வாசித்து வந்தார். அவர் கந்தலாடை உடுத்தியிருந்தபடியால், உயர்தரமான உணவு விடுதிகளில் அவர் அனுமதிக்கப்படவில்லை.

அக்டோபர் 21 ஆம் நாள் அவரது வாழ்வில் ஒரு மோசமான, சபிக்கப்பட்ட நாள் எனலாம். அன்று அதிகாலையில் இருந்தே, ஆலங்கட்டி மழைபோல் பெருமழை, இடைவிடாது, பெய்துகொண்டிருந்தது. இளைஞனது, பாழாய்ப்போன செருப்புகள், பனிச்சேற்றிலும், நீரிலும் மூழ்கி நனைந்தன. ஓவ்வொரு அடி எடுத்து வைக்கும்போதும் அவரைச்சுற்றிலும் சேறும் சகதியும், ஊற்று நீர்போல், பீரிட்டு அடிக்கும். பகாநினியும் நனைந்துவிட்டார். உடலெல்லாம் ஒரே சகதரி.

சதுப்பு நிலத்தில் புரண்டெழுந்த ஒரு சின்னஞ்சிறு சுருட்டை முடிநாய்போல் அவர் தோற்றம் இருந்தது.

மங்கலான ஒரு மாலைநேரம், அரிதாகத்தோன்றிய வெளிச்சமும், கடும் மழையினூடே பாதையை அவருக்கு காண்பிக்கவில்லை, இதுமாதிரியான ஒரு மாலை நேரத்தில் எவரேனும் ஒருவரின், துயரத்தையோ, வறுமையையோ கண்டதும் மனம் தானாக, இரக்கத்தை தேடும். அதேவேளை குளிரையும், தனிமையையும், இருமடங்கு இருப்பதாகவே நினைப்பான் ஒரு ஏழை.

அன்று நாள் முழுக்க பகாநினி ஒரு காசுகூட சம்பாதிக்கவில்லை, மாலைநேரத்தில்தான், குடிகார தகரவேலைக்காரன் ஒருவன், புகைபிடிக்கும் குழாயின் சாம்பலை மதுக்கோப்பைக்குள் கொட்டி அரைக்கோப்பை பீர் கொடுத்தான்.

இன்னொரு இடத்தில் இனிமேல் நீ எங்கேயும் வயிலின் வாசிக்கக்கூடாது அதற்காக உனக்கு, மூன்று க்ரைட்ஜெஸ் தருகின்றேன் என்று கூறிய மாணவன் ஒருவன், குடிபோதையில் அம்மூன்று நாணையங்களை பகாநினியின் மீது சுண்டி எறிந்தான்.

இருக்கட்டும் நான் பணக்காரன் ஆகும்போது உன்னை ஒரு கை பார்க்கின்றேன் என்று பற்களை கடித்துக்கொண்டு கறுவினார் பகாநினி. உண்மையில் எத்தகைய துரதிஸ்டங்கள் இருப்பினும், பகாநினி தனது இசைஞானத்தில் ஐயமே இல்லாதிருந்தார்.

'எனக்கு நாகரீகமான ஆடைகளும் சரியான சந்தர்ப்பமும், அருமையான ஒரு வயலினும் கிடைத்தால், இந்த உலகத்தையே வியப்பில் ஆழ்த்திவிடுவேன்' என்று நினைத்துக்கொண்டார்.

மதுபானக்கடையின் தரையினை பகாநினி சேறும் சகதியும் கொண்டு அசுத்தப்படுத்திவிட்டதனால், அவர்கள் அவரை அங்கிருந்து விரட்டியடித்தனர்.

மூன்று க்ரைட்ஜஸ்களைக்கொண்டு ஒரு சிறிய கோதுமை ரொட்டியை வாங்கி மென்று தின்னவாறே நடந்துவந்த அவர், ஒருவழியாக மாடியிருந்த தனது சிறிய அறைக்கு சோர்வுடன் வந்து சேர்ந்தார். நம்பிக்கை இழந்து பித்துப்பிடித்த மனநிiயில் இருந்தார். பரிதாபத்திற்குரிய, ஈரமான தன் வயலினை ஒரு மூலைக்கு உதைந்து தள்ளினார். புலம்பி அழுதார்.

தன் மார்பில் அறைந்துகொண்டு அழுதார்.

கடவுளே... நீ இல்லை. என்னை நீ ஏன் படைத்தாய் அதிலும் இசைஞானம் உள்ளவனாக ஏன் படைத்தாய். இத்தனை துயரங்களை நான் அடைந்தபோதும் உனக்கு என்மீது கருணை இல்லை. நீ இல்லை..இல்லை இல்லவே இல்லை என்று கத்தியவன் திடீர் என்று...

ஓ... பிசாசே நீ உண்மையிலேயே நீயாவது இருக்கின்றாய் என்றால், இப்போதே என் முன்னால் வா.. ஒரு பெருமிதத்திற்குரிய மனித ஆன்மாவை அதன் படைப்பாக்கத்திறமையுடன் மலிவாக விலைக்கு வாங்கிக்கொள்ளலாம் சீக்கிரமாக வந்துவிடு.

இல்லாவிட்டால், இந்த பரிதாப்பத்திற்குரிய ஜென்மத்திடமிருந்து எதையும் நீயாவது பெறமுடியாது போய்விடும். பிசாசு உடனடியாகவே அவர் முன்னால் தோன்றியது.

இளைஞனே..நான் சொல்வதைக்கேள் என்றது அமைதியாக அந்தப்பிசாசு. உன்னுடைய ஆன்மாவுக்கு பதிலாக வேறென்ன பெற விரும்புகின்றாய் என்று அது கேட்டது.

பணம், தங்கம்...

ஒரு பிசாசிடமிருந்து பணம் கேட்பதைவிடவும், சுலபமானது எதுவும் இல்லை. புகழ் வேண்டாமா உனக்கு? என மறுபடியும் அது வினவியது.

முட்டாள்தனம்..பணம் கொடுத்தால், புகழைக்கூட விலைக்கு வாங்கிவிடலாம்.. என்றார் பகாநினி.

அப்படியல்ல நண்பனே... நீ அவ்வாறு நினைப்பதும் சரியல்ல. உன்னைப்புகழ்பாடித் துதிப்பவர்களைத்தான் நீ தங்கத்தை கொடுத்து விலைக்கு வாதங்கமுடியும். காசுக்காக உன்னை சுற்றித்திரியும் கூட்டத்தை தாண்டி உன் புகழ் ஒரு நாளும் பரவாது. காதலைப்போன்று வேறு ஏதாவது வேண்டுமென்றால் கேள்...

நாசமாய்போக. காதல்தான் காசு கொடுத்தால் மிகச்சுலபமாக கிடைக்கக்கூடியது.

எந்தவொரு காதலும் அப்படித்தான் என்று உண்மையிலேயே நீ நினைக்கின்றாயா?

என்னருமை இளம் நிக்கோலோ.. எந்தவொரு காதலும் விற்பனைக்குரியதாக இருக்குமானால் இந்த உலகமும், பிரபஞ்சமும், பிசாசினுடைய எல்லையற்ற அதிகார வரம்புக்குள் வந்திருக்கும். ஒரு பங்கரமான இரகிசயத்தை உனக்கு கூறட்டுமா?

பிசாசு ஏன் அவ்வளவு துரதிஸ்டசாலியாக இருக்கின்றது என்று நீ அறிய விரும்புகின்றாயா? ஏனென்றால், பிசாசு நீண்ட காலமாக காதலுக்காக ஏங்கிக்கொண்டிருக்கின்றது ஆனால் அதனால், காதலிக்கவே முடியாது.

இளைஞனே.. நாம் இருவருக்கும் இலாபம் தரக்கூடிய நேர்மையான விசயத்தை என்னோடு பேசிமுடிக்க நீ விரும்பினால், நீ ஆரம்பத்தில் ஆசைப்பட்டாயே நாகரிகமான ஆடைகள், சரியன சந்தர்ப்பம், அருமையான வயலின் இவற்றை தவிர வேறு எதையும் கேட்காதே.

சில நிமிடங்கள் யோசித்துபார்த்த பகாநினி பின்னர் முடியாவாக இவ்வாறு கூறினார்.

நான் எடுத்த முடிவை மாற்றிக்கொள்ளப்போவதில்லை.

அந்தப்பிசாசு அமைதியாக அவருக்கு முன்னே குனிந்து ஒரு பெரிய பழைய பெட்டியை எடுத்து மேசைமீது வைத்தது, பின்னர் அதை மிகவும் கவனத்துடன், பகாநினியிடம் ஒப்படைத்தது. இதோ இந்த வயிலினைப்பார்... இலவசமாக இதை நீ வாசித்துப்பார்க்கலாம்.

வயலினை எடுத்து வாசிக்கத்தொடங்கியபோதுதான், அவர் தன்னிடமிருந்த மிகப்பெரிய திறமையினை முதன்முறையாக உணர்ந்தார் எனலாம்.

எஜமானரே உங்கள் சேவைக்கு காத்திருக்கின்றேன். உங்கள் அறிவார்ந்த ஆலோசனைக்கு நன்றி உடையவனாக இருப்பேன் ஆனால் நீங ;கள் திடீர் என்று என்மீது ஒரு சோகப்பார்வை வீசியது ஏன் என்று சொல்லுங்கள். நான் உங்கள் மனதை புண்படுத்திவிட்டேனா என்று கேட்டார் பகாநினி.

வெளிப்படையாகச்சொன்னால், என்று கூறி தனது ஆசனத்தில் இருந்து எழுந்த பிசாசு, நான் எதிர்பார்த்ததைவிடவும், மிக அதிக அளவில் வரம்பெற்ற திறமை, உன்னிடமிருப்பது கண்டுதான் சற்று கலக்கம் அடைந்தேன். இருப்பினும் நான் இப்போதே சொல்லிவிடுகின்றேன். இது உன் வயலின். இந்த சிறிய பை நிறைய தங்கக்காசுகள் உள்ளன. இப்போதைக்கு உனக்கு இது போதுமானது நாளைக்கு தையல்காரர் உனக்கு நல்லாடை தருவார். சிறப்பாக முடி திருத்தும் ஒருவர் வியன்னாவில் இருந்து வந்துசேர்வார். சீக்கிரம் நீ ஓர் இசைப்போட்டியில் கலந்துகொள்ளப்போகிறாய் என்று கூறிய பிசாசு, இப்போது இங்கே கையெழுத்திடு.

சரி.. உனக்கு என் நல்லாசி இளைஞனே வரட்டுமா!

நாம் மீண்டும் சந்திப்போமா என்று கேட்டார் பகாநினி. அது எனக்கு தெரியாது என்றது அந்த பிசாசு.

வயலின் கலைஞரை அது ஒரு நாளும் வஞ்சிக்கவில்லை. அந்தப்பிசாசு சொன்னதுபோலவே யாவும் நடந்தன. மன்னரின் வாரிசு, நடத்திய இசைப்போட்டியில் அவரது புகழ் மேலோங்கியது. அது இறுதிவரை மங்காமல் பிரகாசித்தது. ஆனாலும் நிக்கலோ பகாநினி, இவ்வுலகில் மிகவும் துரதிஸ்ட சாhலியாகவே இருந்தார். திருப்தி தராத உணாச்சிகள் தற்பெருமை, பணத்தாசை, ஆகியன யாவும் கீழ்தரமான மட்டுமீறிய கஞ்சத்தனத்துடன் சேர்ந்துகொண்டன. அவர் தமது இசைக்குறிப்புக்களை மிகக்கடினமான முறையில் எழுதுவார், அவற்றை அவர் மட்டுமே புரிந்துகொண்டு வாசிக்கமுடியும். பிறரால் முடியாத அளவுக்கு அவை கடினமானதாக இருக்கும் ஆனால் எல்லையில்லாத கலையானது எதிர்காலத்தில் அவரைவிடத்திறமையான, அவரைவிடச்சிறப்பான வாசிக்கக்கூடிய ஒரு இசைக்கலைஞரை உருவாக்கும் என்பதையும் அவர் நன்கு அறிந்திருந்தார். எனவே எதிர்காலத்தில் உருவாகப்போகும் அந்த புதிதான இளைஞனை அவர் வெறுத்தார். அவர் இலட்சாதிபதியானார். ஆனாலும் தெருவில் கிடக்கும் துண்டுத்தாள்களையும், வேண்டாத பொருட்களையும் பொறுக்கிக்ககொண்டே இருந்ததார் அவரது அன்றாட உணவுச்செலவு மிகக்குறைவே

அவரது அற்புதமான இசைத்திறனால் கவர்ந்து ஈர்க்கப்பட்ட அழகிய பெண்கள் பலர், தங்கள் உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் அவர்வசம் ஒப்படைக்க முன்வந்தனர். ஆனால் அவரோ அவர்களை வெறுத்து விலக்கினார். ஏன் எனில் தன்னிடமுள்ள தங்கத்திற்காகவே அவர்கள் தன்னை நாடுவதாக கருதினார். ஓர் உயர் குடிமாது, நகர கவுன்ஸில் மேஜரின் மனைவி தனது , புகழ், செல்வம், காதலை அவருடன் பகிர விரும்பி, தன் கணவனை விவாகரத்து செய்யவும், அதனால் ஏற்படப்போகும் பழியை தாங்கவும் தயாராகவே இருந்தாள். அவளிடம் சில காசுகளை விட்டெறிந்த பகாநினி உன்னுடைய கணவன் இந்த மூன்று க்ரைட்ஜெஸ்களை ஒருநாள் எனக்கு கொடுத்தான், எதற்கு தெரியுமா? நான் வயலினை வாசிக்காது இருக்க. இவற்றினை அவனிடம் கொடுத்துவிடு, நீயும் இங்கிருந்து செல், எனக்கு வேறு வேலை உள்ளது என்றார்.

நீங்கள் எல்லாம் என் பணத்தினையே நாடுகின்றீர்கள், அல்லது எனது புகழின் நிழலில் குளிர் காய விரும்புகின்றீர்கள் என முரட்டுத்தனமாகக்கூறி பல உண்மையான நண்பர்களைனயும் இரசிகர்களையும் அவர் இழந்தார். அவர் உண்மையிலேயே துயரில் மூழ்கியிருந்தார். பெரிதும் துன்பத்தில் மிதந்தார்.

மன நின்மதி மட்டும் அவருக்கு கிட்டவே இல்லை. அவரால் யாரையும் நம்ப முடியவில்லை. அவரது ஆயுள் முடிவு நெருங்கியபோது பிசாசும் அவரிடம் வந்து சேர்ந்தது.

நான் தயார் எஜமானரே.. ஆனால் ஓர் உண்மையினை சொல்லுகின்றேன். என் வாழ்க்கையில் சந்தோசமே இல்லை.

அந்தப்பிசாசும் சோர்வுடன் எதிர்ப்பு தெரிவித்தது. வெளிப்படையாகச்சொல்லவேண்டுமானால் உன்னால் எனக்கு எந்தவித லாபமும் இல்லை இருவருமே பரஸ்பரம் இலாபம் தராத விவகாரத்தில் ஈடுபட்டு அதன் முடிவை வந்தடைந்துள்ளோம்.

இந்த ஒப்பந்தப்பட்டியலைப்பார் உன் பெயர் இதில் இல்லை. அது அழிந்துபோய்விட்டது. யாரோ ஒருவரால் அது நீங்கப்பட்டது. அவர் பெயரை நாம் வாய்விட்டு கூறவும் உரிமை கிடையாது.

நான் இப்போது என்ன செய்வது மன்றாடினார் பகாநினி.

ஓன்றுமே செய்யமுடியாது என்ற பிசாசு நண்பனே..

இனி ஒன்றுமே செய்யமுடியாது உன்னுடைய எல்லா இசை நிகழ்ச்சிகளின்போதும் நான் கூடவே இருந்து வந்துள்ளேன். அதற்காக என் தலைவர்கள் என்னை ஏசியிருந்தனர். சரி அதுபோகட்டும், நாம் எவரது பெயரை உச்சரிக்க உரிமை இல்லையோ அவருடனும் நீ இருந்துள்ளாய் உண்மையான கலைத்திறன் அவரிமிருந்தே உனக்கு வந்துள்ளது நம்மிடமிருந்து அல்ல.

இந்த கணக்கு வழக்குகளை யார் தீர்த்து வைப்பது? விடைகொடு நான் வருகின்றேன். வயலினை உன்னிடம் விட்டு செல்கின்றேன் என்னைப்பற்றி ஒன்றும் கவலைப்படாதே.. இது என்னுடைய தலைவருக்கும் எனக்கும் ஏற்பட்ட சிறு தொந்தரவு அவ்வளவு தான் விடைபெறுகின்றேன்.

காலையில், மாபெரும் இசை மேதை பகாநினி இறந்து கிடந்தார் அவரது முகத்தில் பெருமிதம் தவழ்ந்து. உதடுகளில் புன்னகை பிரசாகித்தது. அந்த மந்திர வயலின் நிரந்தரமாக மறைந்து போயிருந்தது.

மூலக்கதை ஆசிரியர் - ஆலக்ஸாண்டர் குப்ரின் (1929)

இந்தக்கதையினை பசுமைக்குமார் தமிழக்காக்கம் செய்துள்ளார், எனினும் மூலக்கதையில் விடுபட்ட சில விடையங்களை நான் சேர்த்துள்ளேன்.

வேற்றுமொழிக்கதைகள்>>>>கிறிஸ்மஸ் கனவுகள்.

ஆலெக்ஸ்ரா நகரம் கிறிஸ்மஸை வரவேற்கத்தயாராகிக்கொண்டிருந்தது. சில வர்ணங்கள்மாறி புதிய வர்ணங்களுடன் பெரிய கட்டங்களும், வர்ணங்கள் மாறும் மின்குமிழ் ஒளிர்வுடனும், பார்வையால் மனதிற்குள் சந்தோசத்தை தோற்றுவிக்கும் விதமாக நகரமே பெருவிழாக்கோலம் பூண்டுகொண்டிருந்தது.

பல பல வேடங்களை அணிந்தவண்ணம், நத்தார் ஆராதனைக்குழுக்கள் பல வாத்தியங்களை வாசித்துக்கொண்டு தெருக்களில் பவனி வந்தனர்.

சிறுவர்கள் அனைவரும் வினோதமான ஆடைகளை அணிந்துகொண்டு பெரியவர்கள் அவர்கள் தொப்பிகளுக்குள் போட்டுவிட்டு செல்லும் சாக்லட்டுக்களை, இனிமையுடன் கடித்துச்சுவைத்தக்கொண்டு குதூகலித்துக்கொண்டு சென்றனர்.

இன்னும் பல மக்கள் தம்குடும்பத்தாருடன் கொள்முதல்களை முடித்துக்கொண்டு ஆனந்தமனத்துடன் அந்த வீதிகளையும் ஆனந்தமாக்கிக்கொண்டு சென்றுகொண்டிருந்தனர்.

அத்தனை ஆனந்தங்களையும் ஏழ்மையின் பிஞ்சு மனம் ஒன்று மனவிம்மலுடன், ஏழ்மை நிரந்தர குத்தகைக்கு எடுத்திருந்த தன் வீட்டு வாசல் தூணில் கன்னங்களை அழுத்தியவாறு பார்த்துக்கொண்டு நிற்கின்றது.

அந்த ஏழ்மைப்பிஞ்சின் பெயர் மொறிஸ். வயது ஏழாகப்போகின்றது.

வறுமையின் வெறுப்புக்களை அவன்மேல்காட்டி, தன் ஆதங்கங்களை தீர்த்துக்கொள்ளும் ஓர் ஏழைத்தந்தையின் ஆதரவில் ஏதோ அவன் வாழ்க்கை ஓடிக்கொண்டிருக்கின்றது. பகட்டும், காமமும் பெரிதாக நினைத்து பெற்ற இவனை விட்டுவிட்டு, நான்காவது ஆளையும் மாற்றிவிட்ட இவன் தாய்பற்றி இவன் கேள்விப்பட்டிருக்கின்றான். என்றும் சந்திக்கவேண்டும் என்ற ஆர்வம்கூட ஏற்படுவதில்லை.

கிடைப்பது 5 ரூபிள்கள் என்றாலும் அதில் 3 ரூபிள்களுக்கு குடித்துவிட்டு, வரும் தந்தை, அவன் நினைவிருந்தால் வாங்கிவரும் தின்பதற்கேற்ற ஏதாவதுதான் அவன் உணவு. இராணுவத்தில் இருந்து ஓய்வுபெற்று அமைதியாக வாழ்ந்துவரும் பெரியவர் ஒருவரின் கண்ணில் இவன் பட்டதனால் ஏதோ அவர் புண்ணியத்தில் இவன் கல்வி ஓடிக்கொண்டிருக்கின்றது. அங்கேதான் இது குப்பையில் இருக்கும் குண்டுமணி என்று பலருக்கு வெளிச்சமாக தெரிந்தது.

வீதியின் வினோதங்களை ஏக்கத்துடன் பார்த்து பொருமிய அந்த நெஞ்சிற்கு திடீர் என்று ஒரு காட்சி கண்ணில் பட்டது. ஆம் முன்திசையில் சற்று தூரத்தில் இருந்த பல்பொருள் அங்காடி ஒன்றின் முன்னால் கிறிஸ்மஸ் தாத்தா ஒருவர் ஆடிப்பாடி அங்கு நின்ற சிறுவர்களுக்கு சாக்லட்டுக்களையும், பரிசுப்பொருட்களையும் வழங்கிக்கொண்டிருந்தார். அவனை அறியாமல் ஒரு ஏக்கத்துடன் இவனது கால்கள் வாஞ்சையுடன் அந்த தாத்தாவை நோக்கி செல்கின்றது. மெதுவாக அந்த சிறுவர்களின் மத்தியில் வருகின்றான். பல சிறுவர்கள், இவனைக்கண்டு விலகிப்போகின்றனர், சிலர் முன்வந்து இவனை தள்ளவும் செய்கின்றனர்.

ஆந்த சிறுவர்களால் தள்ளப்பட்டு வீழ்ந்த நிலையிலேயே அதே வாஞ்சையுடன் அந்த கிறிஸ்மஸ் தாத்தாவை நோக்கி கைகளை நீட்டினான். அவனை கவனித்தும் கவனிக்காதவர்போல அந்த கிறிஸ்மஸ் தாத்தா மற்ற சிறுவர்களை அழைத்துக்கொண்டு அந்த அங்காடிக்குள் சென்றுவிடுகின்றார்.

இருதயமே வெடித்துவிடும் உணர்வுடனும், அந்த தாக்கம் இருதயத்தில் இருந்து கழுத்துவழியாக உறுத்திக்கொண்டு அவன் வாய்வழியாக குழறி அழவேண்டும் போன்ற உணர்வை அடைகின்றான். இருந்தாலும் கண்ணீர் சொரிய மெதுவாக எழுந்து மீண்டும் தன் ஏழ்மை வீட்டிற்கு வருகின்றான்.

ஏக்கம், அந்த ஏக்கத்தினால் அவனுக்கு கிடைத்த அவமானம், துக்கம், வெறுப்பு இப்படி அனைத்து உணர்வுகளும் ஒன்று சேர சோக உச்சத்தில், படுக்கையை விரித்து தொப்பென்று விழந்து, அழுக்குப்படிந்த தலையணைக்குள் வாய்குழைய புதைத்துக்கொண்டு ஓவென்று விக்கி விக்கி அழுதான்.

அழுகை தந்த சோர்வினாலேயே அசதியாக தூங்கிவிட்டான் மொறிஸ்.

நள்ளிரவு ஆராதனை மணி அடிப்பது, தூக்கம் கலையாமலே அரைத்தூக்கத்துடன் அவனுக்கு நன்றாககேட்கின்றது. பட்டாசு ஒலிகளும், ஜனத்திரள் ஓசைகளும், வாகனங்களின் நெரிசல் ஒலிகளும் கேட்கின்றது. மீண்டும் நன்றாகத்தூங்கிவிட்டான்.

இதோ…நந்தவனம்போன்ற ஒரு இடம். அதை தாண்டிய ஒரு பூங்கா. அதில் அவன் மெல்லிய குளிர்காற்று தலைகளை வருடிவிட ஆனந்தமான உணர்வுகளைப்பெற்றுக்கொண்டு நிற்கின்றான்.

எதிரே…நத்தார் கீதங்களை பாடியபடி தூய்மையான வெள்ளை உடையணிந்து தலையும் தாடியும் நன்றாக நரைத்த தாத்தா ஒருவர் வருகின்றார்.

மொறிஸ்…வாஞ்சையுடன் அவனை அழைக்கின்றார். என் பெயர் சாண்டோ கிளஸ்..

நான்தான் உண்மையான உன் கிறிஸ்மஸ் தாத்தா.

என்ன பார்க்கின்றாய் என்னடா இவன் வெள்ளை உடையுடன் நிற்கின்றானே என்றா?

உண்மைதான் நான் எந்த முதலாளித்துவத்தின் பிராண்டையும், அதன் பொருட்களின் நிறங்களையும் சுமக்காத உண்மையான நேசமான தாத்தா!

அங்கே விழுந்தாயே மகனே…வலிக்கின்றதா??? என்று வாஞ்சையுடன் அவனது உடலை தடவிவிடுகின்றார். வாஞ்சையுடன் அவனை அணைத்து உச்சிமுகர்ந்து, அவனை பாசத்துடன் அணைத்துக்கொள்கின்றார்.

பின்னர்..சற்று பின்னால் சென்று தன்கைகளை தன்பின்னால் மறைத்து, பின்னர் தன்கைகளை முன்னால் இவனை நோக்கி நீட்டுகின்றார்.

அந்த கைகளில் பல ரோஜா மலர்கள்…ஒரு பை நிறைய சாக்லட்டுக்கள்.

சின்னமலரே..உன் மனம்போலவே இந்தப்பூக்கள் உனக்கு என் நத்தார் பரிசு என அவன் கன்னங்களில் தட்டிவிட்டு மறைந்துவிட்டார்.

விடியல் ஒன்றின் வழமையான உணர்வுகளால் கண்களை கசக்கிக்கொண்டே எழுந்துகொள்கின்றான் மொறிஸ். சுற்றும் முற்றும் பார்த்து தந்தையை தேடினான். தந்தை நேற்று இரவு வந்ததற்கான தடங்களே இருக்கவில்லை. அந்த அழகான கனவு நினைவுக்கு வருகின்றது. அவன் சிறு இதழோரம் ஒரு ஆனந்த சிரிப்பு.

வாசல்பக்கம் எட்டி வந்து கதவைத்திறந்து சொக்கித்து நிற்கின்றான்.

அவன் வீட்டு முற்றத்திலே பல ரோஜாக்கள் பூத்துக்குலுங்கிய ஒரு ரோஜாசெடி, அதன் பக்கத்தில் ஒரு சாக்லட்பொதி. முதலில் ஆச்சரியமும், பின்னர் ஆனந்தமும் பட்டுக்கொண்டே துள்ளிக்குதிக்கின்றான். மொறிஸ்..

தாங்கியூ கிஸ்மஸ் தர்த்தா, தாங்கியூ என்று துள்ளிக்குதித்துக்கொண்டே அவற்றை சுற்றி சுற்றி ஆனந்தத்தில் மிதக்கின்றான்.

தூரத்தில் இதைப்பார்த்து தன்கண்ணாடியை மீண்டும் தன் மேல்கோட்டினால் துடைத்துவிட்டு, மனம்நிறைந்த சந்தோசத்துடன், அவன் தன்னை பார்த்துவிடாமல்

ஒழிந்துகொள்கின்றார் ரிட்டையர்ட் மேஜர் விளாடிமிர்.

வேற்றுமொழிக்கதைகள்>>>>மேடை நாடகம்.

ஒரு பெருந்திருவிழா நடந்து கலைந்துவிட்ட நிலம்போல திமோத்தியின் மனம் வெறித்துப்போய்க்கிடந்தது. இன்றைய பொழுதுகளின் நடிப்பு கலைகளை இவர்கள் தெளிந்துதான் நடிக்கின்றார்களா? என்னைப்போல் எத்தனை திறமையானவர்கள் வெளியில் நிற்கின்றோமே? காலமும், நேரமும் எங்கள் பக்கம் திரும்பாமல், அரைகுறைத்திறமைகள் பக்கமே சாருகின்றனவே இது ஏன்?

ஒருவனின் திறமைகளுக்கான அங்கீகாரம் கிடைக்காமை என்பது, வாழ்வின் எத்தனை கொடிய துயரம் என்பதை கிட்டத்தட்ட ஐந்து வருடங்களாக திமோத்தி அனுபவித்துவருகின்றான். ஒரு நடிப்பு திறமை உடையவன் மட்டும் அன்றி, நாடக கலை பற்றிய அறிவினையும் முழுமையாக கற்றிருந்தான். கிரேக்க நாடகங்களில் இருந்து, நவீன நாடகங்கள்வரை அத்தனை தகவல்களையும் விரல்நுனிகளில் பாதுகாத்து வைத்திருக்கின்றான்.

ஒரு நாடகத்தின் ஏதாவது ஒரு பாத்திரத்தில் நடித்துவிடவேண்டும் என்ற துடிப்புடன், மோஸ்கோ நகரமெங்கும் எத்தனை நாடக அரங்குகளில் நேரம்காலம் பார்க்காமல் அவன் தவங்கிடந்திருக்கின்றான். எத்தனை பிரபல நடிகர்களை அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டு ஏதாவது ஒரு நடிப்பு சந்தர்ப்பத்திற்காக ஒரு தவம்போல் காத்திருந்திருக்கின்றான். ஆனால் இத்தனைபேரும் அவன் திறமைகளை கண்டு ஒருமுறையாவது திடுக்கிடாமல் இருந்தது கிடையாது. தனக்கான அங்கீகாரம் கேட்டுச்சென்றவர்கள் ஒவ்வொருவரிடமும் தன் திறமைகளை மடைபோல திறந்துவிட்டு வியக்கப்பண்ணியிருக்கின்றான்.

ஆனால் அவனைக்கண்டு வியந்தவர்கள் அத்தனைபேருக்கும் ஏன் அவனது திறமைகளை அங்கீகரிக்க எண்ணம் வரவில்லை என்பது பெரும் ஆச்சரியமே!

அவனை புறக்கணித்தவர்கள் சிலர் என்பது ஒரு பக்கம் இருந்தாலும், அவனுக்கு சந்தர்ப்பம் தருவதாக சொல்லி அவனை அலைக்கழித்து ஏமாற்றியவர்கள் நிறையப்பேர். தன் திறமைகளுக்கான அங்கீகாரத்தை வழங்காதவர்கள் மீது அவனுக்கு எப்போதும் கோபம் வருவதில்லை. காரணம் என்றாவது திறமைகள் நிரூபிக்கப்பட ஏதாவது ஒரு வாசல் வெளிச்சம் தெரியத்தான் போகின்றது என்ற அசைக்கமுடியாத நம்பிக்கையுடன் இருந்தான் அவன். ஆனால் தனக்கு பொய் வாக்குறுதிகளை அளித்தவர்கள்மீதுதான் அவன் கடும் கோபம் கொண்டிருந்தான்.

இருந்தாலும், அவனின் இயலாமை, சில வேளைகளில் தலைதூக்கிவிடும் சுயவெறுப்புக்களால் இந்தக்கோபங்கள் அர்த்தமற்றதாகிவிடுவது அதிசயமில்லையே?

இராக்காலங்கள் அவனுக்கு சுகமானது. ஏனென்றால் இராக்காலங்களில் வரும் கனாக்களில் அவன் எத்தனை வேடங்களை ஏற்று நடித்துக்கொண்டிருக்கின்றான்.

“டோல்ஹவுஸ”; நாடகத்தில், நோராவின் குடும்ப நண்பனாக, “சோர்க் சேர்க்கிள்” நாடகத்தின் வில்லனாக, “வன்ஸ போனர் டைம் இன் ரஷ்யா” நாடகத்தில் மீரோத்தாக என அத்தனை நாடகங்களிலும் கனவு என்றாலும் அர்ப்பணிப்புடன் நடித்து மனம் மகிழ்ந்திருக்கின்றான் திமோத்தி.

கனவுகள் தவிர்ந்து திமோத்தியின் நடிப்பை அங்கீகரித்து, அவனது நடிப்பின் முதல் இரசிகையாக இருப்பவள் கிளேரா. திமோத்தியை விட அவனின் அதி அற்புத நடிப்பு திறமைமேல் அதீத நம்பிக்கை உடையவள் கிளேரா. வெளிப்படையாகவே திமோத்தியை காதலிப்பவள். ஆனால் தன் முதல் காதலி, தன் உயிர் அத்தனையும் நடிப்புத்தான், தான் ஒரு நடிகன் என்பதை இந்த மோஸ்கோ நகருக்கு மட்டும் அன்றி கிளேராவுக்கும் நிரூபித்து காட்டிவிட்டே கிளேராவை ஏற்றுக்கொள்வது என்ற உறுதியுடன் இருந்தான் திமோத்தி.

நாளுக்கு நாள், திமோத்தியின் நடிப்பு ஆசை, வெறியாகிக்கொண்டு செல்வதையும்,

ஒவ்வொரு தோல்வியும் அவன் மனத்தை பெருமளவில் தாக்குவதையும் கிளேரா கவனிக்கத்தவறவில்லை.

சில நாட்களின் பின்னர் மோஸ்கோ நகருக்கு நாடகம் போட, ஒரு பிரஞ்சு நாடக குழுவொன்று வந்திருப்பதை அறிகின்றாள் கிளேரா. நேரடியாகவே அங்கு சென்று அந்த நாடகக்குழுவின் தலைவரிடம் திமோத்தி பற்றி கூறுகின்றாள். அவன் திறமைகளுக்கு நீங்களாவது ஒரு சந்தர்ப்பம் கொடுங்கள் என்று கதறுகின்றாள்.

இதோ… திமோத்தி அந்தக்குழுவினரால் அழைக்கப்படுகின்றான். அவன் திறமைகள் ஒத்திகை பார்க்கப்படுகின்றது. அவனுக்குள் இருந்து வெளிப்பட்ட நடிப்பு ஒளியை கண்டு அவர்கள் கண்கள் கூசிக்கொண்டன. ஏதோ ஒரு பாத்திரத்திற்காக அழைக்கப்பட்ட அவன் அந்த நாடகத்தின் கதாநாயகன் ஆகின்றான்.

“பாரிஸ் லவ்” என்ற அந்த நாடகத்தில் சாம்ஷன் என்ற கதாநாயகப் பாத்திரம் திமோத்திக்கு.

சாம்ஷன் - பிரைனா, இருவரும் காதலர்கள், சாம்ஷன் ஒரு இருதயநோயாளி, நிலப்பிரபுத்துவ குடும்பத்தில் பிறந்த அவன் சில சூழ்ச்சிகளால் ஏழையாக்கப்படுகின்றான். ஆனால் மீண்டும் தன் முன்னையோரின், வரலாறு அழிக்கப்படாது இருக்க ஆக்ரோசமாக போரடுகின்றான். ஒரு இக்கட்டு நிலையில் அவன் தப்புவதற்காக பிரைனா தியாகம் செய்கின்றான். இறுதியில் தன் இலட்சியத்தை அடைந்து, சாதித்துவிட்ட உட்சாகத்திலும், தனது காதலியின் தியாகத்தின் சோகத்திலும் இருதய நோய் உச்சமாக சரிந்து இறந்துவிடுகின்றான்.

இதோ…நாடகம் தொடங்க இன்னும் கொஞ்சநேரம்தான் இருக்கின்றது. வேடமிடும் அறையில் இருந்து எழுந்துவந்து அரங்கின் மறைவாக நின்று மண்டபம் நிறைந்த கூட்டத்தை பார்த்து கண்ணீர் சொரிகின்றான் திமோத்தி.

அவன் கண்கள் கிளேராவை தேடுகின்றன. அவள் அங்கே இல்லை. வாழ்வின் தோல்விகளில் தன்னை தோழில் ஏந்திய அவள், வெற்றியின் பொழுதுகளில் பக்கத்தில் இல்லையே என ஏங்கினான்.

இதோ அரங்க பார்வையாளர்களின் பின்புறமாக இருந்து, காவலர்கள் புடைசூழ விலங்கிட்டு பாதுகாப்பாக அழைத்துவரப்பட்டு, முன் இருக்கையில் அமரவைக்கப்படுகின்றாள் கிளேரா.

புதிராகவும், மனதில் பாரத்துடனும் மறைவில் இருந்து பார்த்து அதிர்ச்சியடைகின்றான் திமோத்தி.

நாடகக்குழுவின் தலைவன் தவிர்க்கமுடியாத வகையில் ஒரு கொலை செய்ய நிர்ப்பந்தம் ஏற்பட்டதும், என்ன செய்வது என்று அவன் தவித்தநேரத்தில், கிளேரா வந்து திமோத்திக்காக சந்தர்ப்பம் கேட்டதும், அந்த சந்தர்ப்பத்தை நாடகக்குழுத்தலைவன் இப்படி சந்தர்ப்பம் ஆக்கியமை பற்றி பிற கலைஞர்களால் திமோத்திக்கு புரியவைக்கப்படுகின்றது.

இதோ…திரைவிலகுகின்றது…. காட்சியில் திமோத்தி…புகுந்து அசத்திக்கொண்டிருந்தான். முகபாவங்களாலும், உடல் இலாவகங்களாலும், குரல் ஏற்றத்தாழ்வுகளாலும், பார்வையாளர்களை இருக்கைகளின் நுனிக்கு கொண்டுவந்தான்.

இதோ நாடகத்தின் இறுதிக்கட்டம்…அரங்கமே..பரபரப்பாக..திமோத்தியில் இலகித்துக்கொண்டிருந்தது. கிளேரா ஆழமாக திமோத்தியை கவனித்தாள்…

அவன் முகபாவத்தில் அப்படி ஒரு…அற்புதம், அவள் இதுவரை பார்த்திராத மாற்றம். முகத்தின் இரசப்பிடிப்பில் அத்தனை தீவிரம்.

“கிளேரா…நடிப்பு ஒரு தவம்… ஒரு பாத்திரத்தின் நான் என்பதைவிட பாத்திரமே நானாகி விடுவது எத்தனை பேரின்பம் தெரியுமா? அதை உணர்ந்தவர்களை நான் காணவில்லை. ஆனால் நடிப்பின் இத்தனை நாள் தவம் எனக்கு அதனை தந்துள்ளது. அது விபரிக்கமுடியாத உணர்வு. கதையில் அந்த பாத்திரம் என்ன எழுதப்பட்டதோ அவற்றை முறையாக இயல்பாக அதே இயற்கையுடன், துளி நடிப்பு இன்றி, மிக இயல்பாக… அதுவே ஆகி..அதாகவே இலகிப்பது..அதுவே நடிப்பு. என்று அதிசயத்துடன் அவன் ஒருநாள் சொன்னது அவளுக்கு நினைவுக்கு வந்தது.

புரிந்துகொண்டாள்…இப்போது அங்கே திமோத்தி.. இல்லை. முற்றிலுமாக சாம்ஷன்தான். கதையின் போக்கு அவளுக்கு தெரிந்திருந்தபடியாலும், நாடகத்தின் இறுதிக்கட்டங்கள் நெருங்கிவிட்டிருந்ததாலும்; பெரும் கலவரமடைந்தாள்.

இதோ இறுதி…சாம்ஷன் இறக்கும் தருணம்…

அரங்கமே அமைதியாக கண்களில் கண்ணீருடன், திமோத்தியை உற்று நோக்கிக்கொண்டிருந்தது. மேடையை நோக்கி ஓலமிட்டபடியே… ஓட எத்தனிக்கின்றாள் கிளேரா. காவலர்கள் தடுகின்றனர்.

இதோ நாடகத்தில் சாம்ஷன், சாதித்த மகிழ்ச்சியையும், திடீர் என்று தன் காதலியின் தியாகத்தையும் முகபாவத்தில் காட்டி, இருதயநோவால் துவண்டு விழும் காட்சி…

திமோத்தி…அப்படியே சரிகின்றான்.

அவன் வாயில் இருந்து இரத்தம் கொப்பளிக்கின்றது. சக கலைஞர்கள் திமோத்தி! திமோத்தி!! ஏன்று அலறுகின்றனர். எந்த சலனமும் இல்லை.

சாம்ஷன்…. என்று பேரிடிபோல அலறினாள் கிளேரா… சாதித்த புன்னகையுடன் அவளை பார்த்துவிட்டு, பின்னர் ஒரு நன்றிப்பார்வையை அவளுக்கு வழங்கிவிட்டு, மரணிக்கின்றான் திமோத்தி.

வேற்றுமொழிக்கதைகள்>>>>அமெரிக்க தேவதை..(21+)

கதைக்குள் நுளைவதன் முன் - கதைக்கான படத்தையும் அதன் கீழ் உள்ள தரச்சான்றிதழ் சின்னத்தையும் பார்த்திருப்பீர்கள்தானே! ஆம் இந்தக்கதையில் தவிர்க்கமுடியாத காம இரசம் கலந்துள்ளதால் 21 வயதுக்குட்பட்ட பக்குவப்படாத குழந்தைகள், ஒரு தடவை ஓ…போட்டு… கைதட்டிவிட்டு, வேறுபதிவுகளை வாசிக்கச் சென்றுவிடங்கள்.

மொஸ்கோ நகரின் மையப்பகுதி இலைதுளிர்காலங்களில் சூழலில் மட்டும் அன்றி அங்கிருப்பவர்கள் மனதிற்குள்ளும் நிறைந்த உற்சாகங்களை விதைத்துவிடும்.

அங்கிருப்பவற்றுக்குள் பிரபலமான, அதேநேரம் பணமும் குறைவான இடமாக இருந்தது மெட்ரோபோல் விடுதி.

அதன் அருகில்த்தான், ஒரு கைட் மற்றும் புகைப்படப்பிடிப்பாளனாக தனது சிறிய அலுவலகத்தை வைத்திருந்தான் டேமியன்.

டேமியன்… ஆங்கிலம், பிரஞ்ச், ஸ்பானிய மொழிகளில் சரளமாக உரையாடக்கூடியவன். ஆணோ, பெண்ணே எவராக இருந்தாலும் பார்ப்பவர்களை மறுபடி பார்க்கச்செய்யும் வசீகரம் அவனிடம் உண்டு. அது தவிர அவன் கைகளில் கமரா எப்போதும் இருக்கும். அவன் எடுக்கும் புகைப்படங்கள் அந்த அளவுக்கு மிகத்துல்லியமாக இருக்கும் என்பதே பலரதும் பேச்சு.

இவைதான் இளம் பெண்கள் தவிர்ந்த ஏனையவர்களிடம் டேமியனைப்பற்றிக்கேட்டால் உடனடியாகக்கிடைக்கும் பதிலாக இருக்கும்.

உண்மையான டேமியன்……

ஆம்… காலையில் கண் வழித்துக்கொள்வதுமுதல், இராக்காலத்தில் கண் மூடும்வரை அவனின் மனதில் இருப்பது பெண்கள், பெண்களின் நளினமான அங்கங்கள், விதவிதமான புணர்வு நுட்பங்களே..

பெரும்பாலும் என்ன! முழுவதுமாகவே!! அந்த விடுதியில் தங்கவரும் பெண்களில் இவனிடம் பேச்சுக்கொடுக்கும் பெண்கள் முழுப்பேரையும் தன் கட்டிலில் அணுஅணுவாக இரசித்தும், தன்னை இரசிக்கவும் வைத்திருக்கின்றான் அவன்.

அசைக்கமுடியாது என்று சவால்விட்ட "இரும்புச்சீமாட்டிகள்" பலபேரையும், தற்போதும் தன் கட்டிலடிக்கு முண்டியடித்து வரிசையில் நிற்கச்செய்துள்ளான்..

அவனுக்குத்தேவை பெண்கள், விதவிதமான பெண்கள், அதிலும் நளினம் மிக்க பெண்கள். புதிய பெண்களைக்கண்டுவிட்டால், அவர்களின் அங்க அசைவுகளை பார்த்துவிட்டால் இவனுக்குள் உறங்கு நிலையில் இருக்கும் அளவு நாடா அந்த அங்கங்களை அளவெடுக்க ஆசைப்பட்டுவிடும்.

இதோ இப்போது கூட ஸ்பெயினில் இருந்து வந்த ஒரு பெண்ணுடன் பேசிக்கொண்டிருக்கின்றான் அவள் விடுதி அறையில் இருந்துகொண்டே..

அறையின் பல்கனிப்பக்கமாக இருந்த கண்ணாடியூடாக வெளியில் தெரியும் சுகமான இயற்கையை பார்த்தவாறே அவள் கேட்கின்றாள்..

டேமியன்..உண்மையை சொல்! நீ கூறுவதுபோல நான் அவ்வளவு அழகா என்ன?

மெல்ல எழுந்து சென்று அவள் பின்புறம், தன்னுடன் முட்டியும் முட்டாமலும் இருக்கும் நிலையில், அவளின் பின்புறத்தோழ்களில் சாய்ந்தவாறு, அவள் கழுத்தில் உஷ்ண மூச்சுக்களை சொரிந்துகொண்டு சொல்கின்றான் டேமியன்..

"நான் பொய் சொல்வது குறைவு அழகானவளே..அதிலும் அழகிய பெண்களிடம் எப்போம் பொய் பேசுவதில்லை". அவள் பின்புறம் தனக்கு நெருக்கமாக இறுக்கியவாறே அவள் கழுத்தினுள் முகம் புதைகின்றான்.

அவளுக்குள் ஆகாயத்தில் பறப்பதுபோன்ற உணர்வு… இதுதான் முதற்தடவை என்று அவளுக்கும் பொய்சொல்ல மனம் விரும்பவில்லை ஆனால் இத்தனை நுட்பமாக கலவிக்கு அழைப்பது புதுமையே…

கழுத்தில் புதைந்திருந்த அவன்முகம் விலகி அவளை திருப்புகின்றது. இலகித்துப்போய் நின்ற அவளுக்கு கண்திறக்கவே முடியவில்லை..அத்தனை பரமசுகம். இதழ்களின் ஊடே தானே புகுந்துவிவானோ? என்று சொல்லும் அளவுக்கு ஒரு உகைப்பான தொடர்முத்தம். அப்படியே அவன் உதடுகள் கீழே சென்றுகொண்டிருந்தன. ஒரு ஏவாளாக, அவனால் அழுத்தி அழுத்தி அமர்த்தப்பட்டுக்கொண்டிருந்தாலும்.. நினைவில் வானில் மிதந்துகொண்டிருந்தாள் அவள்.

பெண்களுக்கு பிடித்தவன் “குளோடியஸ்” என்று எந்த முட்டாள் கவிஞை சொன்னாள்? இவனை மட்டும் சந்தித்திருந்தாள் என்றாள்.. அவன் டேமியன்..டேமியன் என்று மட்டுமே பிதற்றி இருப்பாள் என மனதுக்குள் நினைத்துக்கொண்டே தன் ஆடைகளை அணிந்துகொண்டாள். இதை டேமியனிடம் சொல்லவேண்டும்போல அவளுக்கு இருந்தாலும் அவனிடம் சொல்லவில்லை.

விடுதியில் இருந்து அலுவலகத்திற்கு வந்துகொண்டிருந்தான். பனி மெல்லிதாக பெய்துகொண்டிருந்தது. வீதியில் பெரிதாக அவரவம் இல்லை. அலுவலக சட்டரை ஓரளவுக்கு இழுத்துவிட்டு, தன் சாய்வு கதிரையில் சாய்ந்தவாறே.. சிவேடிரேரின்

“புகையின் ஊடே நிலவு” படித்துக்கொண்டிருந்தான்.

ஓன்றைச்சொல்லியே ஆகவேண்டும், கவித்துவமான புத்தகங்கள் என்றால் அது அவனுக்கு பெண்களுக்கு அடுத்தது என்றே சொல்லவேண்டும். அவனுக்கும் கவிகள் தன்பாட்டிற்கு வரும். பல பெண்களிடமும் அவன் கவிபாடியதுண்டு, ஆனால் அவர்கள் அவனை இலகித்து இரசிப்பதனால் அவன் கவிதைகள் காதில் விழுந்தது கிடையாது.

சிவேடிரேரின் வரிகளுடன் ஒன்றிப்போய் இருந்தான். ஒரு இடத்தில் அவன் கண்கள் குத்திக்கொண்டு நின்றது.

“நீண்டநாள் கோபம், பேசாமை, அவளின் அசண்டையீனம் இத்தனையும் அவனை இன்னும் வெறுப்பேற்றின? கோப உச்சத்தில்க்கூட காமம் வருமா? அவனது வெறி கோபத்தீயாகி எதிரே இருந்த தன் காதலியை, அசுரத்தனமாக கீழே தள்ளி, ஆவேசமாக அவள் உதடுகளை கடிக்கின்றான்! ஆரம்பத்தில் திமிறினாலும், அது அவளுக்கு பிடிதிருக்கவே அவனைவிட அசுரவேகம் காட்டினாள் அவள்.

உடைகள் களையப்படவில்லை கிழிக்கப்பட்டன. இறுதியில் இருவருக்கு அது புது அனுபவம், சுவை அனுபவம்கூட!!

சிவேடிரே.. எனக்கு புதிய ஒரு நுட்பத்தை காட்டித்தந்தீர்..என வாய்விட்டே சொன்னான் டேமியன்.

அரவமற்ற வீதியில் சீறிக்கொண்டே வந்து, இவன் அலுவலகம் முன்னால் நின்றது ஒரு ராக்ஸி. தலையை சாய்த்துப்பார்த்தான். ஒரு பெண் ராக்ஸியில் இருந்து, ஒரு சூட்கேசுடன் இறங்குவது தெரிந்தது. சட்டரை பதிவாக இழுத்துவிட்டதனால், அளவது மார்பகங்களும், அதற்கு கீழ்ப்பட்ட அங்கங்களையுமே பார்க்கமுடிந்தது. அவனது அளவெடுக்கும் கண்கள், திகைத்து நின்றன. அத்தனை கச்சிதமாக ஒருத்தியா என்று வாசல்வரை ஓடிச்சென்று பார்த்தான். உண்மையில் அவள் போல் ஒரு உன்னத அழகியை அவன் கற்பனைகூடச்செய்து பார்த்ததில்லை. அதே விடுதிக்கு அவள் சென்று கொண்டிருந்தது தெரிந்தது. இவன் மனம் அவள் பின்னாலேயே சென்று கொண்டிருந்தது.

மறுநாள் அலுவலகத்திற்குச் சீக்கிரமே வந்தான். அவள் வருவாள் என ஆவலுடன் எதிர்பார்த்திருந்தான். மாறாக நேற்று அவனுடன் சல்லாபித்தவள் வந்து அவனை அழைத்துக்கொண்டிருந்தாள். தனக்கு உடம்புக்கு முடியவில்லை எனவும், அலுவலகத்தைமூடிவிட்டு செல்லவுள்ளதாகவும், நேற்று அவளுக்குச்சொன்ன, “அழகிய பெண்களிடம் நான் பொய் சொல்வதில்லை” என்ற வார்த்தையை அப்பட்டமாக மீறினான்.

பொய்க்கோபத்துடன் அவள் சென்றுவிடவே, புதியவளுக்காக காத்திருந்தான்.

என்ன அதிசயம்!! அந்த விடுதி வாசலால் அவள் வந்துகொண்டிருந்தாள். திடீர் என்று தன் உடலே லேசாக பற்றி எரிவதுபோன்ற உணர்வு அவனுக்கு. நேராக இவனிடம்தான் வந்தாள்.

“காலை வணக்கங்கள், என் பெயர் கிலேரா”.. அமெரிக்காவில் இருந்து வந்திருக்கின்றேன். நீங்கள் சிறந்த வழிகாட்டியா? எனக்கு உதவ முடியுமா? நான் மோஸ்கோவை சுற்றிப்பாக வேண்டும் என்றாள்.

அதற்காகத்தானே காத்திருக்கின்றேன். என்று நினைத்தபடியே

இதோ இப்போதே..என்று எழுந்தான்.

அவளை அழைத்துக்கொண்டு முக்கிமான இடங்களை காட்டினான். அவளது இனிமையான பேச்சுக்கள் இவனுக்கு மேலும் கிளர்ச்சியை உண்டாக்கின. மிகவும் சகஜமாகப்பழகினாள். பல விடயங்களில் விநோதமானவளாகவும், இரக்கமுள்ளவளாகவும் தெரிந்தாள். ஓரிடத்தில் ஓய்வெடுக்கும்போது, இலக்கியம், பற்றியபேச்சுகள் வந்தது, இவனது அறிவு, கவிதைகளில் வியந்துபோனாள் கிலேரா..

திடீர் என்று அவளினுள் ஒரு மாற்றம் ஏற்பட்டதை உணர்ந்தான்.

அவள் பார்வையில் இவன்மேல் ஒரு மரியாதை உண்டானது.

ஒரு வாரம் தான் இங்கே தங்கவுள்ளதாக தெரிவித்த கிளேரா..மூன்றுநாட்களிலேயே ஒரு இனிமையானவளாக மாறிவிட்டாள் டேமியனுக்கு.

அவளை அனுபவிக்கும் சந்தர்ப்பம் எப்போது என்று நகம் கடித்துக்கொண்டிருந்தான் அவன். ஒருவாறு பல கதைகள் பேசும்போது, வெளிப்படையாகவே செக்ஸ் பற்றிக்கேட்டான் டேமியன், அது அவர் அவர் இரசனைக்கும், அறிவுக்கும் ஏற்றது என்றாள் கிளேரா!

அது அருவருக்கும் விடயமோ, வேண்டா ஒன்றோ இல்லை. உண்மையைச்சொன்னால் செக்ஸை வெறுப்பது ஆண்டவனின் படைப்புகளையே வெறுப்பதுபோன்றது என்றாள் துல்லியமாக.

பின்னர் வந்த சந்தர்ப்பங்களிலும், இவன் தேவையற்ற பேச்சுக்களிலும், செக்ஸை நுளைத்தே பேசினான், ஆனால் கண்களால் சிரித்துக்கொண்டே அந்தப்பேச்சுக்களில் எடுபடமால் பேசினாள் கிளேரா.

அவனிடம் வந்து அவன் கிறுக்கி வைத்த இலக்கியங்களை ஒரு பொக்கிசங்களை கண்டதுபோன்ற உணர்வுடன் வாங்கிக்கொண்டாள். நாளை காலை தான் புறப்படுவதாகவும், இரவு தன்னுடன் உணவருந்திவிட்டு, தன் அறையிலேயே வந்து தங்கும்படியும் அன்பு கட்டளை போட்டாள் இவனிடம்.

வானத்தில் பறந்துகொண்டான் டேமியன். அவளுடன் தன் படுக்கை பகிர்வு எண்ணஓட்டங்கள் கற்பனையாக மனதிற்குள் ஓடின.

இருவரும் உணவு அருந்திவிட்டு அவள் அறைக்குச்சென்றனர். உன் எழுத்துக்கள் பெறுமதியில்லாதவை டேமியன் என்றாள் அவள்.

எழுந்து சென்று அவளை இறுக்கிக்கொண்டே, அவள் பின்புறத்தில் தன் கையை படரவிட்டுக்கொண்டு, நீ கூட பெறுமதியற்றவள் என்றான் டேமியன்.

திடீர் என்று விலகிச்சென்று, ஒளிரும் மேசை விளக்கிற்கு முன்னாள் வந்தாள் கிளேரா..

டேமியன்.. நீ..ஒரு அற்புதமானவன், உன் எழுத்துக்கள் பற்றி உனக்கே தெரியாது, அவை விலைமதிப்பில்லாதவை. உன் கவிதைகளாலும் உன் எழுத்துக்களாலும் உன்மேல் எனக்கு உன்னைவிட அதிக பிரியமும், மரியாதையும் உண்டு.

ஆனால் கேவலம் ஒரு செக்ஸ் உனக்கு எல்லாவற்றிலும் பெரிதாகத்தெரிவதை எப்போதோ நான் புரிந்துகொண்டுவிட்டேன்.

உனக்கு நீ.. உலகக்கவிஞனாக மாறவேண்டும் என்ற என் ஆசை தீர்க்கவிரும்பினால், நீ எனக்காக உயர்ந்துவிடு, இல்லை காகமம்தான் பெரிது என்றால் இதோ …ஆனால் இன்றுடன் எம் உறவும் முடிந்துவிடும், நீ கவிதைகளையும் மறந்துவிடவேண்டும் என்று தனது மேலாடைகளை விலக்கினாள்…

சில மாதங்களின் பின்: டேமியன் இப்போது உலகம்போற்றும் உன்னத கவிஞனாகியிருக்கின்றான்

வேற்றுமொழிக்கதைகள்>>>>03. மொஸ்கோத் திருடன்.

அதிகாலைநேரமே ரூஷா நகர வர்த்தக தொகுதியில் பரபரப்பு தொடங்கிவிட்டது.
பாரிய இரும்பு விற்பனை கடை ஒன்றில் பல இலட்சம் ரூபிள்கள் கொள்ளைபோய் இருந்தது. கடையின் வலதுபுற ஓரமாக கன்னமிடப்பட்டு துணிகரமாக அதேநேரம் மிகச்சாதுரியமாக கொள்ளையிடப்பட்டிருந்தது.
உடனடியாக யாரும் உள்நுளைய அனுமதிக்கப்படவில்லை. மொஸ்கோ நகரப் போலீஸார் இரும்புக்கடையினைச்சுற்றி தடைவேலிகளை அமைத்திருந்தனர்.

சற்று நேரத்திற்கெல்லாம் காவற்துறை அதிகாரி ஜோர்ஜிலி அந்த இடத்திற்கு விரைவாக வந்து, சற்று நிதானமாக நின்று அந்த கடையை ஆழமாக நோட்டமிட்டார். பின்னர் கன்னமிடப்பட்ட வாசல்வழியாக உள்நுளைந்து மெதுவாக ஒவ்வொன்றையும் ஆராய்ந்து பார்த்தார். பணம் இரும்பு பெட்டகத்தினுள்ளே வைக்கட்டு பூட்டப்பட்டிருந்ததாக கடையின் உரிமையாளர் கூறியிருந்தார்.
இரும்பு பெட்டகமோ எந்தவித சேதங்களும் இன்றி மிக இலாவகமாக திறக்கப்பட்டு, பணம் அத்தனையும் திருடப்பட்டிருந்தது. ஜோர்ஜிலி அதிசயத்துடன் நெற்றியை சுருக்கிக்கொண்டார்.

தனது வழமையான பாணியிலேயே கடையினை முழுதாக ஆராய்ந்தார். ஏதாவது துப்பு கிடைக்கின்றதா என்று பார்த்தார். அதிசயம்!! கால் அடையாளம்கூட நிலத்தில் பதியப்பட்டிருக்கவில்லை. பிரிஸ்வெட், இஸ்ரா நகரங்களில் இடம்பெற்ற களவுப்பாணியினை இது ஒத்திருந்ததை அவர் குறிப்பெடுத்துக்கொண்டார்.
சட்டென்று பொறி தட்டவே விரைந்துசென்று காசாளர் மேசைமீது நோட்டமிட்டார்.
ஆம்..அவர் எதிர்பார்த்தது கிடைத்தது.

ஒரு ரூபிள் நாணையத்தில் மூன்று ஓட்டைகள் இடப்பட்டிருந்தன. ஆம்..இது அவர்கள்தான் அல்லது அவன்தான் என தனக்குள் சொல்லிக்கொண்டார்.
ஜோர்ஜிலியின் கோபம் கண்களில் தெரிந்தது.
அவருக்கு இந்த சம்பவங்கள் மனதில் பெரும் சவாலகவே இருந்தது.

காவல் நிலையம் வந்து, தனது இருக்கையில் இருந்த வண்ணம் அந்த மூன்று ரூபிள் நாணையங்களையும் எடுத்து எதையோ ஆழமாக யோசித்துக்கொண்டிருந்தார்.
ஒருபக்கம் கவர்ணரின் நச்சரிப்பு, மறுபக்கம் எத்தனை சிறமைகள் கொண்டு, பல கலவரங்களையே அடக்கி, எத்தனை பெரிய கொள்ளை, கொலைக்காரக்கும்பல்களையே சில நாட்கணக்கில் அடக்கிவிட்ட தனக்கு இது பெரும் சவாலாக வந்துவிட்டதே என்று மனம் பேதலித்துக்கொண்டிருந்தது.

மூன்று கொள்ளைக்கும் எதாவது தொடர்பு உள்ளதா என்று ஆராய்ந்துபார்த்தார்.
ஓன்று மெடிக்கல் சொப், அடுத்தது ஒரு ட்ரஸ்ட், மூன்றாவதாக இப்போது இரும்புக்கடை. வர்த்தக ரீதியிலும் ஒருவருக்கு ஒருவர் அவர்களிடம் தொடர்பு கொண்டிருக்கவில்லை. ஆனால் கொள்ளை நடந்த இடங்களில் காவற்துறையினரை கோபப்படுத்தும்படியாக ஒவ்வொரு களவுக்கும் ஒவ்வொரு துளைகளாக ரூபிள் நாணயத்தில் ஓட்டைபோட்டுச்செல்வது அவருக்கு பல கேள்விகளை மனதிற்குள் கொண்டுவந்துகொண்டிருந்தது. ஆனால் மூன்று கொள்ளைகளுக்கும் இடையில் உள்ள ஒரு சிறிய தொடர்பை கவனிக்காமலேயே நகர்களை கண்காணிப்பதற்கும், துப்புக்கள் துலக்குவதற்கும் அதிகாரிகளை பணித்துவிட்டு அன்றாட கடமைகளில் ஈடுபடத்தொடங்கினார்…முடியவில்லை அந்த ரூபிள் நாணையங்கள் அவர் மனதை குமுறிக்கொண்டிருந்தன.

அடுத்த ஞாயிற்றுக்கிழமை அதிகாலை ரொயிட்ஸ்க் நகரம் கலவரப்பட்டுக்கொண்டிருந்தது. ஆம்..அரச வங்கி ஒன்றில் கொள்ளை போய் இருந்தது. இம்முறை கன்னமிடப்பட்டிருக்கவில்லை. வங்கியின் பின்புற கதவு உடைகப்பட்டு உள்ளே மேலும் நான்கு கதவுகள் உடைக்கப்பட்டு திருடப்பட்டிருந்தது. ஆச்சரியம் என்னவென்றால் 10 இலட்சம் ரூபிள்கள் மட்டுமே திருட்டு போயிருந்தன. அங்கே இங்கே பார்த்து நேரத்தை வீணடிக்காமல் நேரே காசாளர் கவுண்டர்களில் நாணையத்தை தேடினார் ஜோர்ஜிலி.
எதிர்பார்த்ததுபோலவே ஒரு ரூபிள் நாணயம் இருந்தது.
அதில் ஐந்து துளைகள் போடப்பட்டிருந்தன. ஓ…அசிங்க வார்த்தை ஒன்றை பேசி தன் துடையில் அடித்துக்கொண்டார் ஜோர்ஜிலி.

உடனடியாக வேறு எங்காவது களவுபோனதாக தகவல்கள் வந்துள்ளனவா என்று சக அதிகாரிகளிடம் வினவினார் ஜோர்ஜிலி. அதேநேரம் உள்ளே வந்த அவரின் உதவி அதிகாரி ஒருவர் இதே நகரத்தில் உள்ள முக்கிய பிரபலம் ஒருவரின் வீட்டில் களவு போயிருந்ததாக தெரிவித்தார். விசாரணைகளுக்கு வங்கியில் சில அதிகாரிகைளை பணித்துவிட்டு குறிப்பிட்ட அந்த வீட்டை அடைந்தார் ஜோர்ஜிலி.
அந்தப்பிரபலமோ கொள்ளையர்கள் வந்து போனதே தமக்கு தெரியவில்லை, காலையில் எழுந்து பார்த்தால் களவு போனவிடயம் தெரிந்தது என்றார் என்றார்.
சற்று முற்றும் தேடிப்பார்த்தில் அங்கிருந்த மேசைமீது இருந்தது நான்கு துளைகளுடன் ஒரு ரூபிள் நாணயம்.

-அடுத்த பதிவில் மொஸ்கோ திருடன் வருவான்.

வேற்றுமொழிக்கதைகள்>>>>02.தெருப்பாடகன்..

அறுபதுகளின் அந்திம நேரத்தில் ரஷ்யாவின் பிறயஷினோ நகரத்தின் அங்காடித்தொகுதிகள் கழிந்து வரும் குடியிருப்பு பகுதியில் உள்ள தெருக்களில் இராக்காலங்களில் இருளை ஊடறுத்து வரும் ரம்மியமான பாடல்கள்.

அந்தப்பாடல்களில், ரஷ்யதேசத்தின் அன்றைய பொழுதுகள், மக்களின் நாளாந்த வாழ்க்கைச்சுமை, விரத்தி, தகிப்பு, நம்பிக்கை, சோகம், குதூகலம் என வரையறுக்கப்படமுடியாதபடி மாறிமாறி எந்த பாடல்வேண்டுமானாலும் வரும்.

ஆனால் அந்தப்பாடல்கள் பாடுபவனின் குரலில் ஒரு கம்பீரமும், கேக்கத்தூண்டும் ஒரு சுருதியும் கலந்திருக்கும். நள்ளிரவுதாண்டியும் அந்தக்குரல் ஒலித்துக்கொண்டிருக்கும். தனிமையில் இருக்கும் பலருக்கு அந்தக்குரல் ஒரு பாதுகாப்பாளனாகவும், சிலருக்கு தாலாட்டாகவும்கூட அமைந்துவிடுகின்றது.

அப்படி ஒலிக்கும் பாடல்களில் எந்த கணத்திலும் சுருதிமட்டும் எல்லைமீறுவதில்லை என்பதுடன், அந்த பாடல்வரிகளின் தன்மைகளும் ஒருபோதும் எல்லை மீறியதாக இல்லை. 

ஹஷிமிர்!! இவன்தான் அந்தக்குரலுக்குச்சொந்தத்காரன். நாற்பதுகளை கடந்துபோய்விட்ட வயது. மழிக்கப்படாத தாடி, சாம்பல்பூத்துப்போன கண்கள், எதையோ எதிர்பார்த்திருக்கும் பாவனை. 

இவன் இந்த இடத்தை பூர்வீகமாக்கொண்டவன் இல்லை. சுமார் நான்காண்டுகளுக்கு முன்னர் இந்த இடத்திற்கு வந்தான். காலையில் இருந்து, முன்னிரவு வரை, பிறயஷினோவில் உள்ள அங்காடிகளில், பொருட்களை சுமந்து செல்வது, அடுக்குவது, வாகனங்களில் ஏற்றுவது என அத்தனை வேலைகளையும் அலுப்பில்லாமல் சுறு சுறுப்பாக செய்வான். இவ்வளவுதான் வேண்டும் என்று கேட்பது கிடையாது.  அங்காடிக்காரர்கள் கொடுக்கும் ரூபிள்களை எண்ணிக்கூடப்பார்க்கமாட்டான். அப்படியே மடித்து தன் கோர்ட் பையில் போட்டுக்கொள்வான். 

அப்போதைய அவனது தேவைகள் சாப்பாடு, இராத்திரிக்கு கொஞ்சம் வொட்கா, குளிரைப்போக்க பற்றவைக்க சில சுருட்டுக்கள். 

சில பொழுதுகளில் வேலை நிமித்தம் அவனது குரல் அந்த வீதிகளில் கேட்க முடியாதுவிட்டாலும், அங்காடிக்குடியிருப்பாளர்களுக்கு ஒரு வழமைவிரோதம் தலைதூக்கிவிடும். அந்த அளவுக்கு அங்கிருக்கும் ஒவ்வொருவரினதும் இராக்காலங்களுடனும் அவனது குரல் பரீட்சியப்பட்டிருந்தது.  

அவனது பாடல்கள் அப்போதைய ஆட்சியினரை சவுக்கால் அடிப்பதுபோல இருக்கும்.

“முதலாளித்துவர்களாக இருந்தோம்

எங்களில் நான்கு வீடுகளில் ஒரு கார் இருந்தது

கொமினிஸ்ட்டுகளாக மாறினோம்

நடப்பதற்கே எங்கள் கால்களுக்கு வலுவில்லை”

“கொமினிசம் என்றது உணர்வுதானே???

சட்டம்போட்டு பிள்ளை பெற்றுவிடுவாயா?”

என்பதுபோன்ற அன்றைய கட்டாயக் கொமினிசியத்திற்கு எதிரான பாடல்களும் இவனது வாயிலிருந்துவந்து கொண்டிருந்தது. இவன் அமெரிக்க உளவாளியோ என்ற சந்தேகத்தையும் ஊட்டிக்கொண்டிருந்தது. 

இத்தனைக்கும் அவன் பாடல்களை இரசிப்பவர்கள், அவனது குரலை தமது பெட்ரூம்வரை வர அனுமதிப்பவர்கள் எவருக்கும் அவனுடன், பேசவேண்டும் என்றோ, அவனுக்கு ஏதாவது உதவவேண்டும் என்றோ என்றைக்கும் எண்ணம் வந்ததில்லை.

அவனும் அப்படி நினைத்ததும் இல்லை, எதிர்பார்த்ததும் இல்லை.

காலைவேளையில் அந்த தெருவில் உள்ள அத்தனைபேருக்கும் மனது நிறைந்த புன்னகையினை பரிசளித்துவிட்டுப்போவான், பதில்புன்கைக்கு அவன் காத்திருப்பதில்லை. குழந்தைகளை கண்டால் வாஞ்சையுடன் பார்ப்பான், அந்தப்பூக்களுக்கு பூக்களையே பரிசளித்துவிட்டுப்போவான்.

பசி என்று எவன் முகம் சுருங்கின்றாலும், தன் பணத்தை சுருக்கி, அவர்களின் முகச்சுருக்கத்தை நீக்குவான். ஒருமுறை பிறயஷினோ நகரையே பிளேக் நோய் தாக்கியபோது, பாரமரிப்பற்ற முதியவர்களை தன் பெற்றவர்கள்போல் பராமரித்துக்காப்பாற்றினான். குழந்தைகளின் கல்வி வளர்ச்சிக்காக ஒரு குறிப்பட்டதொகையினை சங்கம் ஒன்றுக்கு மாதம் மாதம் தன் உழைப்பினால் மிச்சம்பிடித்துக்கொடுத்தான். 

முதியவர்களுக்கோ தம்மை காப்பாற்றியது இவன் என்று தெரியாது, குழந்தைகளுக்கோ தம் கல்வியில் இவன் பங்கும் உள்ளதெனத்தெரியாது, பசித்தவனுக்கும் தனக்கு உணவு வழங்கியவன் இவன் என்று தெரியாது அனால், இராக்காலங்களில் தெருப்பாடகனாகத்தெரியும் இவன், பகல்காலங்களில், வாடல்கள் கண்டு, மலர்ச்சி கொடுக்கும் கண்ணுக்குத்தெரியாதவனாகவே இவன் வாழ்ந்துவந்தான்.

ஒருநாள் இராத்திரிநேரம், நள்ளிரவு தாண்டும் வேளை, வழமைபோல பிறயஷினோ அங்காடித்தெருமக்கள் இவனின் அடக்குமுறைக் கொமினீசியத்திற்கு எதிரான கருத்துக்களை கொண்ட இனிய பாடல்களை கேட்டவண்ணமே கண்ணயர்ந்துகொண்டு இருந்தார்கள்..

திடீர் என்று வாகன இரைச்சல் ஒன்று கேட்டது. சப்பாத்து ஓசைகள் ஒலித்துக்கொண்டிருந்தன. தொடர்சியாக இருளின் நிசப்தத்தை கிழிக்கும் நான்கு வெடியோசைகள் கேட்டன. மீளவும் சப்பாத்து ஒலிகள் கேட்டு அடங்கி, வாகன சப்தம் கேட்டு… எங்கோ தூரமாக தொலைந்துபோகும் சத்தம் போய் மறைந்தது.

வீடுகளில் இருந்த மக்கள் அனைவரும், வீதிக்கு வந்து பார்த்தார்கள், வீதி ஓரம்…

இரத்த வெள்ளத்தில் அவன் துடித்தக்கொண்டு கிடந்தான். 

“சே.. இவர்கள் எல்லாம் ஒரு மனிதர்களா?”, அநியாயம்…அநியாம்…, போன்ற அந்த மக்களின் பரிதாபச்சொற்களை கேட்டுக்கொண்டே அவன் செத்துக்கொண்டிருந்தான்.

அவன் கிடந்த இடத்திலிருந்து சற்று தொலைவாக இருந்த ஒரு இடத்தில் கம்பத்தில், ஏற்றிவைக்கப்பட்டிருந்த கொம்மினீசிய செங்கொடி ஒன்று பெருங்காற்றில் கம்பத்தில் இருந்து அகன்று பறந்துவந்து, மரணித்துக்கொண்டிருக்கும் அவன்மீது படர்கின்றது..

வேற்றுமொழிக்கதைகள்>>>01.கதகதப்பு…

இந்த கல்லினோவ்கா கிராமமே இருண்டுவிட்டதுபோல ஒரு தீர்க்கமுடியாத பிரமை சிறுவன் வஷிலியின் மனதை மெல்ல மெல்ல ஆக்கிரமித்துக்கொண்டிருந்தது.
இந்த நேரத்தில் அவனுக்கு தனிமை சரியான தெரிவு அல்ல என்று அவனை தங்கள் அணைப்பிலேயே வைத்திருக்கவிரும்பிய அவனது அப்பா, அம்மாவை ஒருவாறு போக்கு காட்டிவிட்டு, ஏரிக்கரையோரம் வந்து, ஏரியில் முத்துக்குளிக்க தத்தளிக்கும் கரையோரக்கற்களை தனது பிஞ்சு விரல்களால் ஒரு வெறித்தனத்தோடு ஏரியை நோக்கி எறிந்துகொண்டிருந்தான் அந்தச்சிறுவன்.
அவனது மனதில் தற்போது எந்த எண்ணங்களும் இல்லை..வெறுமையும், காலத்தின் மீதான வெறுப்பும் அன்றி அவனால் அதற்கும்மேல் எதனையும் யோசிக்கமுடியாதவனான நிலைக்கு சென்றிருந்தான் அவன்.

நேற்று இந்தப்பொழுதுகளில் அவனின் தந்தையின் தாயான இவனது பிரியத்திற்குரிய பாட்டியின் இறுதிச்சடங்குகள் நடந்துகொண்டிருந்தன..
பாட்டி…வஷிலியின் அனைத்தும், அனைத்து சந்தோசமும், அவனுக்கான முழு உலகமுமே அவளேதான். தன்மேல் இந்த அவளவுக்கு அன்பு செலுத்தும் எந்தவொரு பொருளையும், உயிரையும் அவன் இன்னும் கண்டுபிடிக்கவில்லை.

அவன் சந்தோசத்தில் துள்ளிக்குதிக்கும்போது தானும் அவன் வயதிற்கு வந்து அவனது மகிழ்ச்சியை இரட்டிப்பாக்குவதும், அவனுக்கு ஒரு தலைவலி என்றாலே தாங்கமுடியாமல் பதறி அவனது அனுங்கல்கள் முடிந்து அவன் சுகமாக தூங்கும்வரை அவனை அன்பாகத்தடவிக்கொடுத்து விடுவதும,; அவள் அன்புகளின் பல வெளிப்பாடுகளில் சிலவாக இவன் குறிப்பெடுத்துவைத்திருக்கின்றான்.
தன் பாட்டியின் சுருக்கம்கொண்ட கைகளின் கதகதப்பும் எப்போதும் அவனுக்கு வேண்டும்.. பாட்டியின் முதுமையையும் அடிக்கடி அவளுக்குவரும் சுகயீனத்தையும் கண்டு பாட்டி இறந்துவிட்டால் என்ற நினைப்பே அவன் இருதயத்தை நிறுத்திவிடும்போன்று இருக்கும் அவனுக்கு. மறைவாகப்போய் விக்கி விக்கி அழுத்திருக்கின்றான் வஷிலி.

மாலைவேளையில் மணற்தரையில் இருந்து மணல்குவித்து பல விடயங்களையும் அவனுக்கு வரைந்துகாட்டுவதையும், மழைக்காலங்களில் தூறல் உள்ளே வரும்போது தன் பேரனை தன் போர்வையாலேயே மூடி அணைத்து தன் மடியில் வைத்திருப்பதையும் இந்த ஜென்மத்து மகிழ்ச்சியாக திரும்பத்திரும்ப கேட்பான் வஷிலி.

இத்தனை இருந்தும், இறுதி நேரத்தில் அறிவு அற்றுப்போகும்போது கூட, தன்பேரனையே வாஞ்சையுடன் பார்த்து, ஒரு மௌனப்புன்னகையுடன் கண்மூடியபாட்டியை நினைத்து, அவள் உயிரற்ற உடலினைப்பார்த்து ஏன் இன்னும் தனக்கு அழுகை வரவில்லை?? என்று திரும்பத்திரும்ப தன் மனத்தையே கேட்டுக்கொண்டிருக்கின்றான் வஷிலி. இனி பாட்டி தன்னிடம் வரப்போவதில்லை என்ற யதார்தத்தத்தை அவனால் ஏற்றுக்கொள்ளமுடியவே இல்லை. ஏரியை நோக்கி மிக ஆக்கிரோசமாக கற்களை எறிந்துகொண்டிருக்கின்றான் அவன்.

அந்த இடத்தில் ஆள்அரவம் கேட்கவே திடுக்கிட்டுப்பார்க்கின்றான், அங்கே அவனது தந்தையும், சிறிய தந்தையாரும் அவனை அழைத்துக்கொண்டு வீடுசெல்கின்றார்கள். ஏன் எனக்கு அழுகை வரவிலை? ஏன் எனக்கு அழுகை வரவில்லை??? திரும்பத்திரும்ப கேட்டுக்கொண்டே இருந்தான் வஷிலி.
இரவு வந்தததும் அவனை யோசிக்கவிடக்கூடாது என்ற திர்மானத்தில் அவனது தாயும், தந்தையும், சிறிய தந்தையும் தொடர்ந்து அவனுக்குப்பேச்சுக்கொடுத்துக்கொண்டே இருந்தார்கள். அவர்களின் பேசசுக்கள் எல்லாம் அவனுக்கு கேட்கவில்லை. தூங்கப்போவதாக சொல்லிவிட்டுப்போய் படுத்துக்கொள்கின்றான்.

ஈரப்பதனான காற்று அவனை சிலிர்க்வைக்கின்றது. காற்றும் திடீரென அடிக்க பலத்த மழை சோவெனப் பெய்யத்தொடங்குகின்றது. ஜன்னல்கள் ஊடாகத்தூறல் அவன் உடலில் விழுகின்றது. மெதுவாக எழுந்துசென்று ஜன்னலைத்திறந்து பார்கின்றான். பாட்டி போர்த்துக்கொள்ளும் போர்வை ஜன்னலின் அருகில் இருப்பதை கண்டு அதை வாஞ்சையுடன் தொட்டுப்பார்கின்றான்..அவன் உடல் பாட்டியின் அணைப்பின் கதகதப்பை தேடுகின்றது…கண்களில் சிறிது சிறிதாக நீர் கசிய இதயம் பொரும…ஓ வென்று அவன் அழுகின்றான்…மழையின் சத்தத்தினையும் மீறி அவன் குரல் கேட்கின்றது.

***இது ஒரு ரஷ்யக்கதையின் ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பு – ஆங்கிலத்தில் இருந்து என்னால் முடிந்தவரை தமிழில் (Vashily)