Sunday, October 11, 2009

ஞாயிறு ஹொக்ரெய்ல். (11.10.2009)

ஞாயிறு ஹொக்ரெய்ல் -

ஓடி உழைக்கும் கூட்டத்தினருக்கு ஞாயிற்றுக்கிழமைகள் ஒரு ஓய்வுநாள்தான். சிலருக்கு இந்த நாளில் நண்பகல் 12 மணிக்கு பின்னர்தான் விடியவும் செய்யும். அட நம்ம பதிவர்கள்தான் பலதரப்பட்ட பதிவுகளையும் வாரம் ஒருநாள் தொகுத்து பல்வேறுபட்ட பெயர்களில் போட்டிட்டுவராங்களே.

அதேபோல எல்லோருக்கும் நேரம் இருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமையில் இரவு நேரங்களில் கடற்கரை ஓரமொன்றில் ஒதுங்கி ஹொக்ரெயில் சாப்பிட (குடிக்க) அழைக்கின்றேன்.
சியேஸ் சொல்லிக்கொண்டே இருக்கின்றேனே ஒரு நாளும் ஊத்தி கொடுக்கவில்லையே என என் பதிவுலக நண்பர் ஒருவர் கேட்டிருந்தார். இதோ ஹொக்ரெயில்.. சாப்பிட்டுக்கிட்டே பேசலாம்.. இல்ல நாம இதை தொடமாட்டோம் என்று சொல்லிறவங்களுக்கும் மிக்ஸ் புருட் தயாராகவே உள்ளது…
கண்டிப்பாக ஒவ்வொரு ஞாயிற்றுக்கிழமைகளிலும் இரவு நேரத்தில் ஒருதடவை வந்து எட்டிப்பாருங்கள்..

சும்மா இருந்ததற்கே நோபல் பரிசு.

60 வயதிற்கு மேற்பட்ட இரண்டுபேர் உலக விடயங்கள் பற்றி பேசும்போது அவர்கள் அறியாமல் அவர்கள் பேசுவதை நோட்டம்விட்டால் மிக சுவாரகசியமான, சிரிப்பூட்டும் தகவல்கள் கிடைக்கும்.
அண்மையில் இரண்டு சீனியர் சிட்டிசன்மார் கடற்கரையில் வந்து பேசும்போது நான் போட்ட நோட்டத்தில் அவர்கள் பேசிய கருத்து.

சும்மா இருந்ததற்கு அமெரிக்க ஜனாதிபதி பாரக் ஒபாமாவுக்கு அமைதிக்கான நோபல் பரிசு கிடைத்தது என்பதுதான். ஒருவர் சொல்ல மற்றவர் ஆமோதித்த அந்த விடயம் இதுதான். இதே ஒரு ஆண்டு காலத்திற்கு புஸ் இருந்திருந்தால் குறைந்தது நான்கு நாடுகளின் நின்மதி போயிருக்கும். இந்த ஒபாமாபயல் ஒன்றும் பண்ணாம பொருளாதாரத்திலேயே மையமிட்டு மற்ற நாட்டு விடயங்களில் மூக்கை நுளைக்காமல் சும்மா இருந்ததினாலதான் இந்த விருதுகிடைத்திருக்காம்!
கேட்ட எனக்கு வியப்பு ஒருபக்கம், சிரிப்பு ஒருபக்கம். என்றாலும் அவர்கள் சொன்னவற்றிலும் உண்மை இல்லாமலும் இல்லைத்தானே?

ஒரு மைல் கல்லை தாண்டிய குறும்பட வட்டம்.

தமிழ் ஸ்ரூடியோ.கொம் என்ற அமைப்பு குறும்பட வட்டம் மற்றும் இலக்கிய ஆர்வலர்களுக்கான ஒன்று கூடல் என்பவற்றை மாதம்தோறும் சென்னையில் நடத்திவருகின்றது. இதில் முக்கியமான விடயம் என்னவென்றால், குறும்படம் தயாரிக்கவேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் எந்த பிடிமானமும் இல்லாமல் இலைமறை காயாக இருக்கும் ஆர்வலர்களை ஒன்றிணைத்து அவர்களை குறும்பட இயக்குனர்கள் ஆக்கிய பெருமையும் இந்த அமைப்புக்கு உண்டு.
எந்தவிதமான இலாப நோக்கங்களும் இன்றி, மற்றவர்கள் பயன்படுத்தி மேலே ஏறிச்செல்ல ஒரு ஏணியாக இருக்கும் இந்த அமைப்பினை பாராட்டுவதில் தவறில்லை.

அந்த வகையில் நேற்றைய தினம் இந்த குறும்பட வட்டத்தினரின் முதலாம் ஆண்டு நிறைவு விழாவும், சிறப்பு குறும்பட வட்ட நிகழ்வும் எழும்பூரில் உள்ள இச்சா சென்டர் மண்டபத்தில் இடம்பெற்றிருந்தது. இதில் சிறப்பு அதிதிகளாக திருமதி.சிவகாமி ஐ.ஏ.ஸ், திருதிரு துறுதுறு என்ற திரைப்படத்தை இயக்கிய இயக்குனர் நந்தினி, ஈரம் திரைப்படத்தின் இயக்குனர் அறிவழகன் ஆகியோர் கலந்துகொண்டு உரைநிகழ்த்தினார்கள்.
இதில் என்ன விசேட விடயம் என்றால், நம்ம பதிவர், வண்ணாத்துப்பூச்சியார், பதிவர் தண்டோரா, பதிவர் எவனோ ஒருவன், மற்றும் இதை எழுதும் நான் உட்பட பலர் கலந்துகொண்டிருந்தோம். நம்ம நண்பர் பதிவர் கேபிள் சங்கரின் குறும்படமான “அக்ஸிடன்ட்” சிறந்த எடிட்டிங்குக்கான விருது பெற்றிருந்தது. கேபிள் வராததனால் அதை எங்கள் அன்பு வண்ணத்துப்பூச்சி மெதுவாக பறந்துபோய் எங்கள் கைகளுக்கு கொண்டுவந்தது.(ஹா..ஹா..ஹா..)

நண்பர் சஜந்தனுக்கு பிறந்ததின வாழ்த்துகள்.

நான் சென்னைக்கு வந்ததும், இங்கு தங்கும் காலங்கள் குறுகியதென்றாலும் எனக்கு கிடைத்த நல்ல நண்பர்களில் சஜந்தனும் ஒருவர். மிகுந்த இலக்கிய ஆர்வம் மிக்க ஒருவர். இலக்கிய கூட்டங்கள் என்றால் அங்கே முதலாவது அளாக ஆஜராகும் ஒருவர். வாசிப்பதில் பெரும் ஆர்வம் கொண்ட ஒருவர். இந்தியாவில் பல இடங்களுக்கும் சென்று அவற்றைப்பற்றி குறிப்பெடுத்து வைத்திருக்கும் அவர், சிறப்பாக எழுதக்கூடியவரும்கூட, விரைவில் கனடா பயணமாக இருக்கும் அவர் வலையுவகிலும் கால் பதித்து முக்கியமாக தனது பயண அனுபவங்களை இலக்கிய நயத்தோடு விபரிக்கும் அவர், பயணக்கட்டுரைகளை எழுதவேண்டும் என என் சார்பாகவும், சக பதிவுலக நண்பர்களான, அடலேறு மற்றும் எவனோ ஒருவன் சார்பாகவும் கேட்டுக்கொள்கின்றேன். பிறந்த தினத்திற்கும் வலையுலக விரைவான வரவுக்கும் எனது வாழ்த்துக்கள்.

Motor Cycle Diaries

கண்டிப்பாக அனைவரும் பார்க்கவேண்டிய ஒருபடம். முக்கியமாக சேகுவாராவின் வாழ்க்கை வரலாறு தெரிந்தவர்கள், சேகுவாராவை நேசிப்பவர்கள், பின்பற்றுபவர்கள், இந்த திரைப்படத்தை கண்டிப்பாக பார்த்தே ஆகவேண்டும். இந்த திரைப்படத்தை பார்த்துமுடித்த பின்னர் “அட இத்தனை நாளாய் இந்த திரைப்படத்தை பார்க்காமல் இருந்திருக்கின்றேனே”! என்ற உணர்வே மேலோங்கியது. இந்த திரைப்படத்தை எனக்கு பரிந்துரைத்து கண்டிப்பாக பார்க்கவைத்த வண்ணத்துப்பூச்சியாருக்கு கோடானகோடி நன்றிகள். (கதைகளை நான் சொல்லவில்லை. திரைப்படத்தை கண்டிப்பாக பார்க்காத நண்பர்கள் பாருங்கள்)

IPL

நான் கல்வி கற்ற கல்லூரி யாழ்ப்பாணம் மத்திய கல்லூரி, யாழ்ப்பாணத்தில் கிரிக்கட் என்றாலே அந்தப்பாடசாலைதான் என்று சொல்லும் அளவுக்கு அங்கு கல்வி கற்கும் மாணவர்கள் அனைவருமே சிறந்த கிரிக்கட் வீரர்களாகவும், விளையாட்டுவீரர்களாகவுமே இருப்பார்கள்.

இந்த நிலையில் 1986ஆம் அண்டு முதல் நான் தொலைக்காட்சியில் கிரிக்கட் பார்க்கப்பழகி, 1996 -1999 ஆம் ஆண்டு காலகட்டங்களில் அதில் ஒரு வெறியனாகவும் இருந்தேன். கிரிக்கட் மட்ச் நடக்கும்போது உலகம் அழிந்தாலும் எனக்கு தெரிய வாய்ப்பில்லை என்ற ஒன்றிப்பு. அதன் பின்னர் நாள் செல்ல செல்ல அதிலிருந்துவிலகி, இன்று முற்றிலுமாக விலகிவிட்டேன் என்றுதான் கூறவேண்டும். இப்போது என்னமோ பேர்னாட்சோ சொன்னது உண்மைதான் என்று மனமும் ஒத்துக்கொள்கின்றது.

தற்போதெல்லாம் படிக்கவேண்டிய புத்தகங்கள் என்று ஒரு தொகை புத்தகங்களை தெரிவு செய்துவிட்டேன். இந்த கிரிக்கட் பார்க்கும் நேரங்களை நான் அதில் செலவழிக்கின்றேன். வாசிப்பு ருசி, கிரிக்கட்டை குப்பை தொட்டிக்குள் எறியவைத்தது ஒருவித சந்தோசமே.

Friday, October 9, 2009

புரட்சியின் செங்கதிர் சே…


சிவப்பு நிறத்தில் உண்டு புரட்சி
கண் சிவந்ததனால் மண் சிவப்பானதன்
காரணங்களும் புரட்சிகளே..
புரட்சிகள் இன்றி ஒரு மலர்ச்சியும் இல்லை
புரட்சிகள் தோற்றன என்ற
அயர்ச்சிகளும் இங்கில்லை..


புரட்சிகள்
இவனால், இப்படி, இங்கு வரும் என
இறையோனும் கூறல் இயலாது
ஆர்ஜென்ரீனாவில் பூத்தமலர்
கியூபா, பொலிவியா,கொங்கோ எனத்தாண்டி
மணம்பரப்பும் என்பதுவும்
யாருமே கணித்தில்லை


புயலானவன்,
பாய்வதில் புலியானவன்
மனமோ மலரானவன்
எங்கே அடக்குமுறையோ அங்கே
கொடும் புயலானவன்
மருத்துவம் படித்து, மார்க்ஸியமாக வாழ்ந்தவன்
இவன் புரட்சியின் செங்கதிர் சே..


எனஸ்ரோ குவேரா டி லா செர்னா
என்ற குழந்தை 1928இல்
ஜூன் வந்து 14ஆம் நாள் பிறந்தபோது
ஏந்த தேவதையும் வந்து ஆரூடம்கூறவில்லை
எந்த நட்சத்திரமும் பிராசிக்கவில்லை –ஆனால்
கண்டிப்பாக அன்று பூத்த மலர்கள் எல்லாம்
இவன் பிஞ்சுக்கால்களை மானசீகமாக
முத்தமிட்டிருக்கும்…


உடல் பலவீனப்பட்டாலும்
உள்ளத்தால் பலமாகி அதையும் வென்றான்
இளமையிலேயே புத்தன்கண்ட காட்சிகள் கண்டு
இவனும் மனமொடிந்தான்
ஆனால் வெறுப்புற்று போதியின் கீழ்
ஞானம் பெற்றுவதே ஞாலம் என இவன் இல்லை
இதை மாற்றவேண்டும் என்று ஞானம் கண்டான்
தன்னை அர்ப்பணித்தான், செயலில் இறங்கினான்
புரட்சி என்ற சொல்லின் அர்த்தத்தின் உருத்தை
உலகம் கண்டது இவனின் உருவத்தில்


இவன் தாய்க்குமட்டும் இவன் பிறப்பின்
இரகசியங்கள் தெரிந்ததோ?
எப்படி ஊகித்துபொருத்தமாக சே..என்று
உற்ற பெயர் வைத்தாள்?
ஆர்ஜென்ரீன மொழியில் சே என்றால் தோழனாம்.
இவன் உலகத்தின் தோழனாயிற்றே!
காஸ்ரோ, சே என்ற சிகரங்களின்
சந்திப்பின் பின்னர் உலகம்
உற்சாகத்துடன் சூழல ஆரம்பித்ததோ என்னமோ!!


பாடிஸ்டா, சன்ரோ கிளேரோ, ஹவானா
என எத்தனை களமுனைகள் இவன் வீரத்தை
கண்டு சிலித்து இவன் பாதங்களை முத்தமிட்டன?
கரந்தடிப்போர்முறை பற்றிய இவனது புத்தகம்
பின்னாளில் வந்த புரட்சி இயக்கங்களுக்கு ஒரு
ஊன்றுகோலகத்தானே இருந்தது..
இவனே ஒரு எழுத்து, இவனே ஒரு பிரபஞ்சம்
இவனே ஒரு சிரித்திரம், இவனே அதுவேயாகி வழ்ந்தவன்
இவனைப்பற்றி வேறு எழுத என்விரல்களுக்கு
சக்தியில்லை.
ஆனால் நம்பினால் நம்புங்கள்
நான் இவனை பார்த்திருக்கின்றேன்.

ஆம்…ஆர்ஜென்ரீன ரொஸாரியோ என்ற இடத்திற்கும்
ஈழத்தில் ஊரெழுவிற்கும் தொடர்பு உள்ளதாகவே
நான் கருதுகின்றேன்…

(1967 ஒக்ரோபர் 8ஆம் நாள் பொலிவியப்படைகளால் சே உட்பட 17 முக்கிய வீரர்கள் சுற்றிவளைப்பு, பொறிக்குள் அகப்பட்டனர். இதில் சே காயமடைகின்றார்.
இதேநாள் (09.10.1967) சே கொலை செய்யப்பட்டார்)

Sunday, October 4, 2009

தென் அமெரிக்கா கண்டத்தில் முதலாவது ஒலிம்பிக்ஸ் - 2016


உலகின் பல விடயங்களில் தென் அமெரிக்க நாடுகள் தொடர்ச்சியாக, மேலாதிக்க சக்திகளால் ஓரங்கட்டப்பட்டு வந்த நிலையில் முதன் முதலாக 2016 ஆம் ஆண்டு இடம்பெறவுள்ள ஒலிம்பிக்ஸ் போட்டிகளை நடத்தும் பேற்றினை பிரேஸில் பெற்றுள்ளமை குறிப்பிடத்தக்கது.
அதாவது 2012ஆம் வருடம் இங்கிலாந்தின் லண்டன் மாநகரில் இடம்பெறவுள்ள ஒலிம்பிக்ஸ் போட்டிகளுக்கு அடுத்ததாக, 2016 ஆம் ஆண்டு இடம்பெறவுள்ள ஒலிம்பிக்ஸ் போட்டிகள் பிரேஸிலின் ரியோடி ஜெனிரோவில் இடம்பெறவுள்ளதாக உத்தியோகபூர்வமாக அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது.


குறிப்பாக இந்த போட்டிகளை நடத்துவதற்காக அமெரிக்கா, ஜப்பான், ஸ்பெயின்; ஆகிய நாடுகளுடன் இந்த போட்டியை நடத்துவதற்காக பிரேசிலும் வாக்கெடுப்பில் மோதிக்கொண்டன. சிக்காக்கோவில் இந்தப்போட்டிகளை நடத்துவதற்காக அமெரிக்காவும், ரோக்கியோவில் இந்தப்போட்டிகளை நடத்துவற்காக ஜப்பானும், மட்றிட்டில் நடத்துவதற்காக ஸ்பெயினும்;, அதேவேளை ரியோடி ஜெனிரோவில் நடாத்துவதற்காக பிரேசிலும் இதில் கலந்துகொண்டன.
1904 ஆம் ஆண்டு ஒலிம்பிக்ஸை சென்லொயிஸிலும், 1932 ஆம் ஆண்டு ஒலிம்பிக்ஸை லொஸ் ஏஞ்சல்ஸிலும், 1984 மீண்டும் லொஸ் ஏஞ்சல்ஸிலும், இறுதியாக 1996ஆம் ஆண்டு அட்லான்டாவிலும் என நான்கு தடவைகள் ஒலிம்பிக்ஸ் போட்டிகளை அமெரிக்கா நடத்தியுள்ளமை குறிப்பிடத்தக்கது.
அதேவேளை 2016 ஆம் ஆண்டு சிக்காக்கோவில் இந்த போட்டிகளை நடத்த வேண்டும் என அமெரிக்கா ஜனாதிபதி பாரக் ஒபாமா உட்பட அமெரிக்கா அதிகாரிகள் பலரும் பகீரதப்பிரயத்தனம் செய்தனர்.
இந்தப்போட்டிகளை நடத்த அமெரிக்காவே தெரிவுசெய்யப்படும் என்ற கருத்துக்கணிப்புக்களே அதிகம் இருந்தமையினால் மிகுந்த நம்பிக்கையுடன், அமெரிக்கா அதிபர் பாரக் ஒபாமா, சிக்காக்கோ மேஜர் உட்பட அமெரிக்க உயர்மட்ட அதிகாரிகள் குழு நேற்று டென்மார்க் விரைந்திருந்தனர். ஆனால்; 2016 ஆம் ஆண்டு இடம்பெறவுள்ள ஒலிம்பிக்ஸ் போட்டிகளை நடத்தும் உரிமையினை பிரேஸில் பெற்றுள்ளதாக ஒலிம்பிக்ஸ் சர்வதேச கொமிட்டி டென்மார்க்கில் அறிவித்துள்னளமை அவர்களை பலத்த ஏமாற்றமடையவே செய்திருக்கும்.


மூன்று பிரிவுகளாக நடத்தப்பட்ட வாக்களிப்பினை நாம் பார்த்தோமானால்,
முலாவது சுற்றில்
மற்ரிட் 28
ரி.ஜெனிரோ 26
ரோக்கியோ 22
சிக்காக்கோ 18

இரண்டாவது சுற்றில்
மற்ரிட் 29
ரி.ஜெனிரோ 46
ரோக்கியோ 20

மூன்றாவது சுற்றில்
மற்ரிட் 32
ரி.ஜெனிரோ 66
என்ற வாக்குகளை பெற்றிருந்தன. இந்த ரீதியில் 2016ஆம் ஆண்டு ஒலிம்பிக்ஸ் போட்டிகளை நடத்தவுள்ளது பிரேஸிலின் ரியோடி ஜெனிரோ என உத்தியோகபூர்வமாக அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது.

தென் அமெரிக்கா கண்டத்தின் விளையாட்டு என்றதும் உதைபந்தாட்டம் மட்டுமே அனைவரது மனத்திரைகளிலும் விழுந்துவிடும் அதை மாற்றி மெய்வன்மை போட்டிகளையும் மிகச்சிறப்பாக நடத்தமுடியும் என பிரேஸில் நிரூபிக்கக்காத்திருப்பதாகவும், அதேவேளை உலகில் அதிசக்தி வலு மற்றும், அதி சக்தி தொழிநுட்பங்களை கொண்டு மிகத்தரமான விளையாட்டரங்கங்களை நிர்மானிக்கவுள்ளதாகவும், ஆரம்பத்திலேயே மிக அசத்தலாக தென் அமெரிக்க கண்டத்தில் முதலாவது ஒலிம்பிக்ஸை ஆரம்பித்துவைப்பதில் பிரேஸிலின் ரியோடி ஜெனிரோ பெருமை கொள்கின்றது என அந்த நாட்டின் தலைவர் அறிவித்துள்ளார்.


இந்தப்போட்டிகளை நடாத்த தாம் 1440 கோடி அமெரிக்க டொலர்களை முதலீடு செய்வோம் என ஒலிம்பிக்ஸை நடத்த விண்ணப்பித்த பிரேஸில் தெரிவித்திருந்தது.
இதற்கமைய முதற்கட்ட பணிகளை ஆரம்பிப்பதற்காக தற்போது 280 கோடி அமெரிக்க டொலர்களை பிரேஸில் முதலீடு செய்துள்ளதாக தெரியவருகின்றது.
இந்தப்போட்டிகளை நடத்துவதன் மூலம் 2016 ஒலிம்பிக்ஸ் போட்டிகள் பிரேஸிலுக்கு
5110 கோடி அமெரிக்க டொலர்களுக்கும் மேலான முதலீடுகளை கொண்டுவரும் என பிரேஸிலின் விளையாட்டுத்துறை அமைச்சு விடுத்த அறிக்கையில் தெரிவித்துள்ளது.

நம்ம ஆசியாவில் இதுவரை ஜப்பான், தென்கொரியா, மற்றும் சீனா ஆகிய நாடுகள்தான் ஒலிம்பிக்போட்டிகளை நடத்திமுடித்துள்ளன. 2100 இற்குள் இந்தியாவால் ஒலிம்பிக் போட்டியை நடத்துவதற்கு எந்தவித சாத்தியக்கூறுகளும் அறவே இல்லை என பல ஆய்வாளர்களாலும் அடித்து சொல்லப்பட்டுள்ளது.
இலங்கை..???? கேட்பதே பலருக்கு வேடிக்கையாகவே இருக்கும்.
பரவாயில்லை நாம் சார்க் விளையாட்டுப்போட்டிகளில் எமக்குள்ளே போட்டிவைத்து பதக்கங்களையும் அள்ளிக்குவித்தால்ப்போச்சு…

Wednesday, September 30, 2009

உயர்ந்த இடத்தில் உயர்ந்த நட்பு.


திறமைகள் இன்றி எவரும் உச்சத்திற்கு வரமுடியாது. அதிஸ்டங்களின்மூலம் எவரும் சிகரங்களை தொட்டதில்லை. அப்படி தொட்டுவிட்டாலும் அது நிலைத்து நின்றதில்லை. அந்த வகையில், உண்மையில் திறமைகள், அர்ப்பணிப்புக்களால் உயர்ந்தவர்களே நடிகர்கள் கமல்ஹாசன், ரஜினிகாந்த் இருவரும்.
மூன்று தலைமுறைகளை கடந்து இன்று பிறக்கும் குழந்தைகளையும் கவரவைக்கும், பாக்கியம் இந்த இரண்டுபேருக்குமே கிடைத்துள்ளது.
எப்படி இருந்தாலும், இந்த இரண்டுபேரின்மேலும் தொடர்ச்சியாக சேறுபூசும் நடவடிக்கைகளிலும், இவர்களை காரசாரமாக விமர்ச்சிக்கும் வகையிலும் ஒரு கூட்டம் தொடர்ந்தும் ஈடுபட்டே வருகின்றது.
இந்த விமர்சனங்களை படிக்கும்போதெல்லாம் எனக்கு மேல்எழும் கேள்வி, இந்த இருவரின் நிலையில் இந்த விமர்சனம் எழுதுபவர் போன்றோர் இருந்திருந்தால் தமிழ் திரையுலகம் என்ன பாடுபடும் என்பதே.
ஒரு துறையில் உச்சத்திற்கு வருவது என்பது மிக கஸ்டமான விடயம். அதேவேளை உச்சத்திற்கு வந்துவிட்டால் அதை தக்கவைத்துக்கொள்வது மிக மிக கஸ்டமானவிடயம். உச்சத்திற்கு வந்து அதை முப்பது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக தக்கவைத்திருக்கின்றார்களே இது எவ்வளவு கஸ்டமான விடயம்?


கமல்ஹாசன் என்னைப்பொறுத்தவரையில் வார்த்தைகளால் விபரிக்கமுடியாத ஒரு அருமையான நடிகர். சூரியனின் பிரகாசம் எப்படி இருக்கும் என வார்த்தைகளால் சொல்லமுடியாது என்பதுபோல கமல்ஹாசனுடைய நுணுக்கமான நடிப்பினையும் எழுத்துக்களால் அடுக்கிவிடமுடியாது. உண்மையிலேயே கமராவுக்கு முன்னால் அன்றி வெளியில் நடிக்கத்தெரியாத அப்பாவியான ஒரு மனிதர் கமல்ஹாசன்.
தன் மனதில் உள்ளவற்றை தைரியமாக இரண்டு பேர்களே வெளியிடுவார்கள், ஒருவர் பைத்தியக்காரன் (நம்ம நண்பர் பதிவர் பைத்தியக்காரன் இல்லை, நிஜமான பைத்தியக்காரன்) மற்றவர் அனைவருக்கும் உண்மையாக, மனத்தைரியத்துடன், தன்னைமட்டும் முழுமையாக நம்பி எதையும் எதிர்கொள்ளத்துணிந்தவர்.
மதிப்பிற்குரிய கமல்ஹாசன் அவர்களையும், முதலாமவர்போல சிலர் விமர்சித்தும், இரண்டாமவர்போல பலர் ஏற்றுக்கொண்டும் உள்னர்.


ஒரு செவ்வியில் கமல்ஹாசன் கூறியிருந்தார், தேவர் மகன் திரைப்படம் எடுப்பதற்காக கதைவிவாதத்தில் கலந்துகொண்டிருந்தபோது, தனது தந்தை பாத்திரத்திற்கு நடிகர் திலகம் அவர்களை கேட்போம் என தான் கூறியபோது, இப்போ அவர் நீண்ட நாட்களாக நடிக்கவரவில்லை, அத்தோடு இப்போது அவரது மார்க்கட்டும் நல்லா இல்லை, வேறு யாரையாவது போடுவோமே என தனக்குக்கூறிய மேதாவிகளும் உள்ளனர். அந்தப்படத்தில் நடிகர்திலகம் நடித்தமையினால்த்தான் அது தேவர்மகன் ஆனது. இல்லை என்றால் அது வெறும் மகன்தான் என்று கூறியிருந்தார்.
அதேபோல கமலுக்கு என்ன தெரியும்??? என்று கேட்கும் மகா மேதாவிகளும் இப்போது அதிகம் கூடிவிட்டனர்.


கலைஞன் என்பவன் தான்மட்டும் முன்னேறாமல் சக கலைஞர்களையும் உயர்த்திச்செல்பவன் என்பதுக்கு தமிழில் நடிகர் கமல்ஹாசனைத்தவிர வேறு உதாரணங்கள் தேவையில்லை என நினைக்கின்றேன்.
நம்மவர் திரைப்படத்தில் தனது கதாபாத்திரத்தைவிட நடிகர் கரனுடைய பாத்திரம் தன்னை தூக்கிச்சாப்பிடும் அளவுக்கு வந்திருந்தாலும், கரனுடைய சிறந்த நடிப்பினை பாராட்டி தான் அடங்கிநடித்திருந்தார், அதேபோல குருதிப்புனலிலும் மேலும் சில படங்களிலும் நடிகர் நாசரின் திறமைகள் வெளிப்படுத்தப்பட்டன.
இறுதியாக உன்iனைப்போல் ஒருவனிலும், மோகன்லாலினுடைய பாத்திரம் கமல்ஹாசனைவிட உயர்ந்ததாகவே இருந்தது.
தன்னைமிஞ்சி ஒரு சக கலைஞன் இருந்துவிடக்கூடாது என்று இன்று பொறாமை கொண்டு அந்தக்காட்சியினையே கத்தரிக்க வைக்கும் பல கதாநாயகர்கள் முன்னிலையில் கமல்ஹாசன் உண்மையிலேயே ஒரு கலைஞன்தான்.
எனக்கு இருக்கும் சந்தேகம் ஒன்றுதான் ஏன் கமல்ஹாசன் நடிகர் ரகுவரனுடன் இணைந்துநடிக்கும் சந்தர்ப்பம் அமையவில்லை என்பதுதான். எப்போதாவது அதற்கான பதில் கமல்ஹாசனிடமிருந்துவரும் என காத்திருக்கின்றேன்.

சரி..மீண்டும் கமல்ஹாசன், ரஜினிகாந்த் இரண்டுபேரிடமும் வருவோம். நான் பெரிதா நீ பெரிதா? என்னைவிட இவன் பெரிய ஆளா? இவனைப்பாராட்டுவதா? இவனை ஊக்கப்படுத்துவதா? என நடிகர்கள், கலைஞர்கள், எழுத்தாளர்கள், நண்பர்கள் என இருக்கும்போது எப்போதும் தமக்கு நேரடியான போட்டியாக இருக்கும் ஒருவருக்கொருவர் நட்பெனும் பாசத்தால் பிணைந்துகொண்டுள்ளது உண்மையானது, உண்மையான கலைஞர்களால் மட்டுமே அந்த பக்குவத்தை அடையமுடியும். (இந்த இருவர் தவிர நடிகர் சிவகுமாருக்கும் அந்த பக்குவம் உண்டு)
மனது பண்படுத்தப்பட்ட இருவரால்த்தான் அந்த நிலையில் அப்படி இருக்கமுடியும். உண்மையில் இந்த சிகரங்கள் இருவருமே மனங்களை மலரச்செய்தவர்கள், மனம் பண்பட்டவர்கள்.
தமிழ் நாடு இந்தியா என்று கடந்து ஆசியா, மற்றும் உலக நாடுகள் எல்லாம் அறியப்பட்ட முதலாவது இந்திய நடிகனாக இருந்தும்கூட தன்னைத்தாழ்த்தி தன் நண்பனான கமல்ஹாசனை உயரச்செய்யும் மலர்ந்த மனம், வெறும் புகழ்ச்சியாக அன்றி உண்மையாகவும் அதுவாகவே நடக்கவும் ஒரு ரஜினிகாந்தினால் மட்டுமே முடியும்.


அதேபோல என் நண்பன் ரஜினிகாந்த்தான் உண்மையான, எப்போதும் சுப்பர் ஸ்ரார் என வெளிப்படையாக பலர் மத்தியில் சொல்லும் பக்குவமும், அதேநண்பனை கட்டிஅணைக்கும்போது கண்கள் கலங்கி சொன்னவார்த்தைகளைவிட ஆளமான நட்பினை மௌனங்களால் வெளிப்படுத்தவும் ஒரே ஒரு கமல்ஹாசனினால் மட்மே முடியும். முக்கிமான இந்த இரண்டுபேருக்கும் இடையிலான புரிதல் இந்த நட்பின் அணிவேர். இருவரும் சந்திக்காமல் இருந்தாலும் ஏன், சொல்கின்றார்? எதற்காக செய்கின்றார்? என்ற புரிதல் இரண்டுபேரிடமும் இருந்தது. இருவருமே பந்தயத்தில் ஜெயிக்கவேண்டும் என்பதும் இருவரின் மனத்தில் நிலைத்தே இருந்தது.
போட்டிகள் இருந்தும் அவர்களிடம் பொறாமைகள் இருக்கவில்லை.
இதன்மூலமாகவே இருவராலும் இன்றுவரை முன்னணியில் ஓடமுடிகின்றது. நேற்றுவந்தவர்கள் என்ன நாளைவருபவர்களையும் முந்திக்கொண்டு ஓட அவர்களால் முடியும்.

Monday, September 28, 2009

சொட்டசொட்ட நனைந்து இதயங்களை பரிமாறிக்கொண்ட பதிவர்கள்…


நேற்று ஞாயிற்றுக்கிழமை என்பதனாலோ என்னமோ சென்னையில் குறிப்பிட்ட இடத்தை குறித்த நேரத்தில் அடையமுடிந்தது.
சென்னையில் மரினா பீச்சில் உள்ள காந்தி சிலையின் பினபுறம் பதிவர் சந்திப்பு ஒன்று நடப்பதாக அறிந்து, இந்த சந்திப்பு பற்றி கேள்விப்பட்டதும் நண்பர் கேபிள் சங்கரிடம் தொடர்புகொண்டு விடயங்களை ஏற்கனவே கேட்டிருந்தேன். சென்னைப்பதிவர்கள் ஒன்றுகூடல்தானே, ஈழப்பதிவாளனான நான் அங்கு செல்வது சரியா? என பல தயக்கங்கள் எனக்கு இருந்தது. அந்த தயக்கங்கள், இடப்பிரிவினைகள் இனியும் வேண்டாம், தமிழர், அதிலும் பதிவர் என்ற நிலையில் ஒன்றிணையலாம் என்பதை தன் குறுந்தகவலில் ஒரு வரியிலேயே தெளிவு படுத்தியிருந்தார் கேபிள் சங்கர்.


சரி, சென்னையில் பல்கலைக்கழக தேர்வுகள் இடம்பெற்றபொழுது, நான் சென்னை வந்தவேளையில்தான் இலங்கையில் கொழும்பு பதிவர் சந்திப்பு இடம்பெற்றது, எனவே அதில் கலந்துகொள்ளமுடியாத நிலை ஏற்பட்டது. எனவே இந்த சந்திப்பிலாவது கலந்துகொள்ளவேண்டும், எழுத்துக்கள் மூலம் அறியப்பட்ட பல சக பதிவுத்தோழர்களை நேரில் காணவேண்டும் என்ற ஆர்வத்துடன் மெரினாவைநோக்கி சென்றுகொண்டிருந்தேன். (உந்து உருளியில்)
மெரினாவை நான் அடையும் முன்னதாகவே மழை வந்துவிட்டபோதிலும், மிகவேகமாக சென்றேன் நேரம் அப்போ 5.25 மழை சோ.. என்று கொட்டத்தொடங்கியவுடன் காந்தி சிலையடியில் நிறுத்தாமல் விவேகாந்தர் மியூசியத்தடியில் போய் மழைக்கு ஒதுங்கிவிட்டு. பின்னர் 5.35 மணியளவில் மழை சற்று ஓய..திரும்பவும் காந்தி சிலைக்கு அருகில் வந்தேன்.

அதற்கு முதல் இந்த மழையில் சந்திப்பு இடம்பெறுமா? அங்கேதான் நிற்கின்றீர்களா? என்பதை நண்பர் கேபிள் சங்கருடன் தொடர்புகொண்டு அறிந்துகொண்டேன். “ஜனா கெதியாக வாருங்கள், நாங்கள் 20 பேருக்குமேல அங்கேயேதான் நிற்கின்றோம் என்றார் அவர்.
ம்ம்ம்…காந்தி சிலையின் பின்புறம் நிறையப்பேர் நின்றிருந்தார்கள். நான் எதுவுமே பேசாமல் இது இவங்கதானோ??? என்ற சந்தேகத்துடன் கேபிள் சங்கரை தேடினேன், நண்பர் நடுவில நின்று படு சீரியசாக பல சக பதிவர்களுடன் கதைத்துக்கொண்டிருந்தார்.
ஆஹா…இதுதான் நம் நண்பர்கள் என அறிந்துகொண்டு சலனமே இல்லாமல் அந்தக்கூட்டத்தாருடன் கூட்டமாக நின்றிருந்தேன்.
நானும் போய் நிற்க பதிவர் முரளிக்கண்ணன் பேசத்தொடங்கினார், பதிவர்கள் நிலாரசிகன், மற்றும் அடலேறு ஆகியோர் என்னருகில் நின்றுகொண்டிருந்தனர்.

பின்னர் பதிவர்கள் அறிமுகம் ஒருவர் பின் ஒருவராக செய்துகொண்டனர், அதன்பின்னர் பல விடங்கள் பற்றி பேச்சைதொடங்க திரும்ப மழை சோ…என்று கொட்டத்தொடங்கியது. ஆரம்பபத்தில் நனைந்தாலும் பரவாய் இல்லை, அப்படியே பேசலாம் என்றபோதும், மழை விடுவதாக இல்லை, எனவே அருகில் இருந்த மரத்தின் கீழ், ஒருவரோடு ஒருவர் ஒட்டிநின்று பேசினோம். அந்த நெருக்கம் பதிவர்களை இன்னும் நெருக்கமாக்கிவிட்டது என்றுதான் சொல்லவேண்டும்.


நிலா ரசிகன், எவனோ ஒருவன், அடலேறு, ஊர்சுற்றி ஆகியோர் என்னுடன் நெருங்கிப்பேசினார்கள். இதில் ஊர்சுற்றி இலங்கைப்பதிவர்களை நன்கு அறிந்திருந்தமை என்னை ஆச்சரியம் கொள்ளச்செய்தது.
எமது பேச்சுக்கள், கலை, இலக்கியம், எழுத்துக்கள், என்று அரசியல் பக்கமும் வந்தது. பதிவர் அடலேறுவின் ஈழத்தமிழர்களின் பால் உள்ள உணர்வு என்னை தழுவிக்கொள்ளச்செய்தது. கொஞ்சப்பேச்சுக்களிலேயே முன்னைய நாட்களில் நான் நடத்திய இணையம் பற்றியும், அதில் என் ஆக்கங்கள்; பற்றியும் அடலேறு பேசினார், எனக்கு மிக மிக ஆச்சரியமாக இருந்தது. அந்த இணையத்தின் கட்டுரைகளை தாம் பிரிண்ட் ஒவுட் எடுத்து முக்கிமானவர்களுக்கு கொடுத்ததாக சொன்னது, எனக்கிருந்த ஒரு விரக்தி மனப்பான்மையினை அந்த நிமிடத்தில் கலைந்தது.
ஏன் என்றால் குறிப்பிட்ட அந்த இணையத்தளத்தினை நாம் நண்பர்கள் நால்வர் இணைந்து நான்கு வருடங்களுக்கு முன்னர் பல்வேறு இடர்பாடுகள், கஸ்டங்கள், எமக்கான வேலைப்பழுக்களுக்கு இடையில், இரண்டரை அண்டுகளாக நடத்தினோம்.
பின்னர் அது கைவிடப்பட்டது. அந்த கஸ்டங்களுக்கு எந்தப்பயனும் இல்லையே என அந்த நான்குபேரும் இப்பொதும் தொலைபேசியில் உரையாடும்போது ஆதங்கப்பட்டுகொள்வோம்.
அது வீண்போகவில்லை என்பது எனக்கு அடலேறுமூலம் தெரிந்தது.

மேலும் என்னுடன் பேசிய சென்னைப்பதிவர்கள் சிலர், லோஷன், வாத்தியத்தேவன், யோவொயிஸ், அசோக்பரன், தங்கமுகந்தன், டயானா, மருதமூரான் அகியோர் பற்றியும் கேட்டனர்.
முக்கியமாக இலங்கைப்பதிவர் சந்திப்பு பற்றி தாம் ஆர்வமாக வாசித்ததாகவும், ஒளி-ஒலியினைக்கூட பார்த்து, கேட்டதாகவும் தெரிவித்திருந்தனர். இவற்றுக்கு உங்கள் சார்பில் என் நன்றிகளை தெரிவித்துக்கொண்டேன் நண்பர்களே.


கேபிள் சங்கரைப்பற்றி சொல்லியே ஆகவேண்டும், எனக்கும் கேபிள் சங்கரின் அறிமுகம் பதிவர்கள் என்ற முறையில் வந்ததல்ல, குறும்பட இயக்குனர்கள்; என்றவிதத்தில் உருவானது. எக்மோரில் நடந்த நிகழ்வு ஒன்றில் சங்கருடைய விபத்து (அக்ஸிடன்ட்) என்ற குறும்படம் அரங்கேற்றப்பட்டபோது அவரை முதன்முதலில் சந்தித்தேன்.
உண்மையில் அவர் சிறந்த குறும்பட இயக்கனரும்கூட.
அடுத்து நம்ம நண்பர் அதிஷா, எழுத்துக்களைப்போலவே மிக மிக கலகலப்பான ஒருவர். ஓல்லியான அவரது தேகத்தினாலோ என்னவோ, எனது உடல்வாகுவை பாராட்டினார். ஜிம் அதிகம் தூக்கிறிங்களோ??? என்று கேட்டுச்சிரித்தார்.
அடுத்து பதிவர் முரளி கண்ணன் எம்மை அழைத்து தேனீர் விருந்துபசாரம் செய்தார். அங்கிருந்தும் பதிவுகள் பற்றியும், எழுத்துக்கள் பற்றியும், பல எழுத்தாளர்கள் பற்றியும் பேசிவிட்டு, பிரிய மனம் இல்லாமல் பிரிந்து சென்றோம்.
உண்மையில் கொட்டும் மழையில் பல பதிர்வர்களுடன் இதயங்களை பரிமாறிக்கொண்ட ஒரு நாளாகவே நான் அதை கருதகின்றேன்.

காலச்சக்கரம் -இறுதிப்பாகம்.


என்ன சத்தம் இது என்று ஊகிப்பதற்கு முன்னதாகவே பெருமளவிலான குதிரைகளில் பறங்கியர் கண்ணில் எதிர்ப்பட்டவர்கள் அனைவரையும், சுட்டுக்கொன்றும், வெட்டிக்கொண்டும் வந்துகொண்டிருந்தனர், என்ன செய்வது என அறியாமலே பவுணன், தையல்முத்து, வெள்ளையன் ஆகியோர் கதிகலங்கிப்போய் நின்ற பொழுதுகளில் பறங்கியர்படை, அங்காடிக்குள் நுளைந்த அந்த நிமிடமே அங்காடிக்காவலாளியின் தலை வாசலில் உருண்டது. அசையவே முடியாத நினையில் மரணம் எவ்வாறு நெருங்குகின்றது என்பதை உணர்ந்த பவுணன், ஒருதடவை தையல்முத்துவையும், வெள்ளையனையும் பார்த்துக்கொண்டான். வெள்ளையன் அந்தப்பொழுதுகளில் என்ன நினைத்தானோ தெரியவில்லை, மாட்டுவண்டியின் அச்சாணியை இழுத்து நெருங்கும் ஒரு பறங்கிய குதிரைவீரனை நோக்கி ஓடி அவன் மார்பில், ஆழமாக அச்சாணினை திணித்துவிடுகின்றான். இரத்தம் கசிய அந்தப்பறங்கியன் குதிரையில் இருந்து வீழ்கின்றான், அந்த நிமிடமே பின்னால் நின்ற ஒரு பறங்கியனின் துப்பாக்கி வெடித்து வெள்ளையனின் கழுத்தை பதம் பார்க்கின்றது. மற்ற பறங்கியன் சுட்டது அவன் மார்பில் பாய வெள்ளையன் சரிகின்றனான்.


வெள்ளையன் காட்டிய தைரியமோ என்னமோ தையல்முத்தை நெருங்கிய பறங்கியன்மீது ஒரு பண்டமுடிச்சை தூக்கி எறிந்துவிட்டு அவன் சாய ஓடிச்சென்று அவன் கையில் இருந்த வாளைப்பறித்து அவனை வெட்ட பவுணன் முற்படும்போது, தையல்முத்தின் அலறல் கேட்கின்றது. பறங்கியனின் வாளைப்பறித்து அவன் தலையினை உடலில் இருந்து விடுவித்துவிட்டு திரும்புகின்றான் பவுணன், தையல்முத்தின் முகமே தெரியாதபடி முகம்முழுவதும் குங்குமம்போல இரத்தம் கசிந்துகிடக்க, பண்டமுடிச்சு ஒன்றுடன் சரிந்து இறுதி மூச்சினை இழுத்துவிட்டாள் அவள். அவளிடம் ஓடிவரும்போது, பாரிய சத்தத்துடன் தனது பின்தலையில் ஏதோ பாய்ந்ததுபோல உணர்கின்றான் அவன், ஓடமுடியாமல் அவனது கால்கள் சோர்வடைகின்றன, அவனது தோழில் அவனது சொந்த இரத்தம் விழுந்துகொண்டிருந்தது. அப்படியே குப்புறவிழுந்து ஏற்கனவே உயிரை விட்டுவிட்டு கிடந்த வெள்ளையனையும், அப்போதூன் இவன் திசைநோக்கி பாhத்தபடியே உயிரை விட்டுவிட்ட அவன் உயிர்மனையாள் தையல்முத்தையும் பார்த்துக்கொண்டான். இந்த நேரத்தில் மூச்சு எடுப்பது அவனுக்கு சிரமமாகின்றது, மெல்ல மெல்ல காட்சிகள் இருண்டு, முழுவதுமே இருட்டிவிட்டது.


அனைவரும் ஓடிவந்து நுளைந்து சில விநாடிகள் தான் இருக்கும், ஏதோ கனவில் நடப்பதுபோலவும், திடீரென ஒவ்வொரு அசைவுகளும் மெதுவாக நிகழ்வதுபோலவும் அவனுக்கு தோன்றியது. பேரிடிபோல தொடர்ச்சியாக பல முழக்கங்கள், வெளியில் இருந்து அவன் கண்ணுக்கு தெரிந்தது பாரிய தூசி மண்டலம். காதுகளில் அவலக்குரல்கள், ஒருமித்த மணத்திற்கெதிரான குரலாகவும், மரணபய குரலாகவும் அவனுக்கு கேட்கின்றது. என்னப்பா இது என்று துஸ்யந்தி நடுங்கியபடி சொன்னது காதில் கேட்டது. பக்கத்தில் பாணைத்தூக்கியபடியே, உச்சக்கட்ட பீதியில் காண்டீபன் எச்சிலை உமிழ்ந்ததும் அவனுக்கு தெரிந்தது.
இத்தனையும் நடந்து அடுத்த செக்கன், தேவாலயமே மாறிப்போயிருந்து. “வருந்திப்பாரம் சுமப்பவர்களே என்னிடம் வாருங்கள், நான் உங்களுக்கு ஆறுதல் அளிப்பேன்” என்ற வாக்கியமே பொய்யாகிப்போனது.

கர்ணகொடூரம் என்பதன், அவலம் என்றால் என்ன என்பதன், முழு அர்த்தம் இறக்கும் தறுவாயில் காண்டீபனால் உணரப்பட்டது. ஏதா ஒரு உந்துவிசையில் சரியும்போது அவனின் கண்ணுக்கு முதலில் பட்டது, அந்த பாண் பெட்டிதான் பாண்களின்மேல் இரத்தங்களும், மனித தசைப்பிசிறுகளும் கிடந்தன. மல்லாக்காக சரிந்துகொண்டிருக்கின்றான் பிரசாந்தன், காண்டீபனின் நெஞ்சும், தலையும் மேலே தூணில் தொங்கிக்கொண்டிருந்ததை காண்கன்றான். அப்படியே தரையில் அவன் உடல் படுகின்றது. துஸ்யந்தியின் உடையை வைத்து இது துஸ்யந்தி என்பதை உணர்கின்றான். இந்த காட்சியுடன், தையல்முத்தும், வெள்ளையனும் இறந்துகிடக்கும்போது தனக்கு அறிவு இழக்கும் நிலை தோன்றியதும், சமகால நிகழ்வும் அந்தப்பொழுதுகளில் நினைவுக்கு வருகின்றது. ஒரு கணம் மரணம் அடையும், மரணம் அடைந்துகொண்டிருக்கும்போதும் பயம் கொள்கின்றான். காட்சிகள் மறைகின்றது கண்ணில் இருந்து, அவலக்குரல்கள் தொடர்ந்து கேட்கின்றன. மெல்லமெல்லமாக அவையும் தூரத்திலே கேட்பதுபோல தோன்றுகின்றது, அதன்பின் ஒரு போதும் கேட்டிராத நிரந்தமான மொளனத்தின் ஒலி மட்டும் கேட்கின்றது.

(சரி…இந்த இறுதிப்பகுதி கொடூரமானதாக இருக்கின்றது என எண்ணுவீர்கள், அனால் சில கொடூரங்களை எழுத்துக்களால் சிறிதளவே கொண்டுவரமுடியும். இதில்; பாத்தரங்களே புனைகதை அதவிர இந்த இரண்டு சம்பவங்களும் உண்மை. ஈழத்தில் 1505ஆம் ஆண்டு பறிக்கப்பட்ட தமிழனது சுதந்திரம் இன்று ஐந்து நூற்றாண்டுகள் கழிந்தும் கிடைக்காமல், அவலத்தின்மேல் அவலங்களை மட்டுமே உலகம் அவனுக்கு பரிசாக கொடுத்துக்கொண்டிருக்கின்றது.
இந்த கதையின் தொடர்ச்சியாக மூன்றாவது சம்பவத்தை அதாவது 2505ஆம் ஆண்டு நடக்கும் இறுதி சம்பவத்தை நான் எழுதப்போவதில்லை. அதை எழுதி முடிக்கப்போவர்கள், என் நண்பர்கள், வாசக நண்பர்கள், பதிவுலக நண்பர்களான நிங்களே…) பின்னூட்டல் மூலமாகவே அந்த பகுதியினையும் முற்றுப்பெற வையுங்கள்….
நன்றி

Saturday, September 26, 2009

காலச்சக்கரம். 04


ஹாய்…மாதவ்.. “எனி இம்புறூமென்ட்ஸ்”? என்று கேட்டாவாறே வந்தாள் ஷமி. நான் உனது செய்தி வரும் வரும் என எதிர்பார்த்துக்கொண்டே இருந்தேன் என்றாள் அவள். உதட்டை பிதுக்கி காட்டினான் மாதவ். அப்பறம் என்ன செய்ய உள்ளாய்? இது எவ்வளவு பெரிய அதுவும் முக்கியமான வியடம் தெரியுமா? என்றாள் அவள். நீ போனவுடன் நான் சௌரத்துடன் தொடர்பு கொண்டேன் நாளை வருவதாக சொன்னான். பார்ப்போம் அவன் வரும்வரை ஏதாவது செய்து பார்க்க முற்படுகின்றேன். என்றான் மாதவ்.

சௌரத்தை பற்றிப்பேசும்போதுதான் அவனுக்கு சௌரத் இறுதியாகச்சொன்ன வசனம் நினைவு வந்தது. ஜெஸ்…அவர்கள் சிலவேளைகளில் எமது உரையாடலைக்கூட கேட்கலாம்….உடனடியாக அவன் மூளையில் உந்தவே சுய மற்றும் வெளிப்புற பாதுகாப்பு நெட்வேர்க் செயற்பாட்டை புதிதாக உருவாக்கி தனது வலையமைப்பில் புகுத்த அவன் முடிவெடுத்து அதில் மூழ்க ஆரம்பித்தான். நேரங்கள் பறந்துகொண்டிருந்தன. இடைக்கிடை ஷமியும் பல வழிகளில் அவனுக்கு ஒத்துளைப்பு வழங்கிக்கொண்டிருந்தாள். அதிகாலை இரண்டுமணி ஷமி தூங்கப்போய்விட்டாள்…

மாதவ் உலகத்தையே மறந்து தனது செயற்பாட்டில் மட்டும் முழுக்கவனத்துடன் ஈடுபட்டுக்கொண்டிருந்தான். அவனது கடிகார சிக்னல் ஒலித்தது.
ஹாய்…மாதவ்…நான் சௌரத் உன் வீட்டின் முன்னால்த்தான் நிற்கின்றேன். உனது பாதுகாப்பு லேசர் கதிரை நிறுத்து நான் உள்ளே வருகின்றேன் என்றான். உள்ளே வந்து மாதவ்விடம் இருந்து சகலத்தையும் அறிகின்றான். உனது தூரகோள் தொடர்பாடல் தரவில் எப்படி அந்த சிக்னல் பதியாமல்ப்போயிருக்கும்? அப்படி என்றால் அந்த கோளில் உள்ளவர்களின் தொழிநுட்பம் எம்மைவிட உயர்ந்ததாக இருக்கவேண்டும். இதுதான் எனக்கு தோன்றுகின்றது. அப்படி மட்டும் இருந்துவிட்டால் உடனடியாக தொடர்புகளை அவர்களுடன் மேற்கொண்டு அவர்களால் எங்கள் பூமிக்கு ஆபத்து எற்படாமல் பார்ப்பது எங்களின் முதல்க்கடமை என்றான் அவன்.

ஜெஸ்…சௌரத் நான் எதை நினைத்தேனோ அதையே நீ சொல்லுகின்றாய்..என்றான் மாதவ். இருவரும் மாறிமாறி அந்த அக்ரோ வெளியில் அந்தக்கோளுடன் செய்திகளையும் சமிக்கைகளையும் அனுப்பிக்கொண்டிருந்தனர். திடீர் என அந்தக்கோள் அவர்களது சுவர்த்திரையில் பிரசாகமாகின்றது…உள்ளே வந்த ஷமியும் ஆச்சரியத்தில் வாயைப்பிழந்தபடியே உட்காருகின்றாள். ரட்ஸி…ரட்ஸி.. என பிசிறலான ஒரு ஒலிச்சமிக்கை அந்தக்கோளில் இருந்து கிடைக்கின்றது. பிரமித்துப்போனபடியே…திரும்பி மாதவ்வைப் பார்க்கின்றான் சௌரவ்…


இராஜவிதியால் வண்டியைத்திருப்பி, பிரதான பாதையால் மேற்கு நோக்கி மாட்டு வண்டியை திருப்பினான் பவுணன். மாலை நேரம் கூடு திரும்பும், குருவிகளின் ரீங்காரங்களையும், இருபக்க மரங்கள், மற்றும் கண்ணில் தென்படும் பனங்கூடல்களுக்கு நடுவில் இளஞ்சிவப்பு நிறத்தில் ஒரு பெரிய பழம்போல மறைந்துகொண்டிருந்த சூரியனையும்பார்த்து மகிழ்ச்சியில் முகமலர்ந்தாள்; தையல்முத்து.
தூரத்தில் பல வண்டில்கள் செல்வதை சுட்டிக்காட்டியபடியே இன்று அங்காடி கழைகட்டும்போலதான் இருக்கு அம்மான் என சொன்னான் வெள்ளையன்.
“அப்படித்தான் நினைக்கின்றேன், இன்றைய அங்காடியில் மாமந்திரி அவர்கள் கலந்துகொண்டு தற்போதைய நிலைமைகள் பற்றியும், அரசரின் வணிகர்களுக்கான செய்தினையும் தெரிவிக்கவுள்ளதாக நானும் கதை அறிந்தேன் என்றான் பவுணன்.

ஒருவாறு திருநெல்வேலி இரவு அங்காடியினை வந்தடைந்தார்கள் மூவரும், பவுணனைக்கண்டதும், மேல்த்திசை வடபுறத்தே மடைவிரி பவுணன்! என்றார் அங்காடிக்காவலர். குறிப்பிட்ட இடத்திற்கு அருகில் வண்டிலை நிறுத்திவிட்டு இறங்கினர் மூவரும், தையல்முத்தும், வெள்ளையனும் வண்டியில் இருந்து பொருட்களை இறக்கி அந்த இடத்தில் அடுக்க, வண்டியில் இருந்து இரண்டு மாடுகளையும் விடுவித்து, அருகில் இருந்த தென்னையில் கட்டினான் பவுணன்.
காதுக்கெட்டும் தூரத்தில் இதுவரை அவர்கள் கேட்டிராத வெடிச்சத்தங்களும், குதிரைகளின் குழம்பொலிகளும், மக்களின் அவலக்குரல்களும் ஒலித்துக்கொண்டு, இருந்தன.. அந்தச்சத்தங்கள் தற்போது அவர்கள் பக்கத்தில் வந்துகொண்டிருப்பதுபோல இருந்தன..


பெட்டியின் பாரம் தாங்காமல் மோட்டச்சயிக்கிளின் பின்பக்கம் இருந்து சரியப்போன காண்டீபனை பார்த்த துஸ்யந்தி, என்ன காண்டீபன் அண்ணை! என்று கூறியவாறே ஓடிச்சென்று அந்தப்பாண் பெட்டியை விழாத படி பிடித்துக்கொண்டாள். இங்க சும்மா வரமனமில்லை அதனாலதான் நானும் பிரசாந்தனும் முத்தண்ணையின்ட பேக்கரியில் பாணும் கொஞ்சம் பணிசும் கட்டி வந்தோம் என்றவாறு மோட்டார் சைக்களில் இருந்து பாண்பெட்டியை துஸ்யந்தியின் உதவியுடன் தூக்கி கிழே வைத்தான் காண்டீபன்.
ஒமோம்…அதுவும் சரிதான் அதுதான் நானும், பெரிய மச்சாளுடன் கணக்கெடுக்க வரேக்கயே, பெரிய வாளியில தேத்தண்ணி ஊத்திவந்து கொடுக்கலாம் என்று வந்தோம், ஆனால் அது இங்க காணாது, அதுதான் இருந்ததை முதல்ல சின்னனுகளுக்கு கொடுத்தனாங்கள், சனங்கள் இன்னும் வந்துகொண்டுதான் இருக்குதுகள். பாவங்கள் கனக்க சனங்கள் காயப்பட்டுதுகளாம் என்றாள் துஸ்யந்தி.

சரி…இப்ப கொண்டுவந்த பாணையும் பணிசையும் நீ சொன்னதுபோல முதல்ல சின்னனுகளுக்கு கொடுப்பம் பிறகு பெரியாக்களுக்கு ஏதும் செய்யலாம்தானே என்றான் பிரசாந்தன். மோட்டார் சைக்கிளை நிறுத்திவிட்டு பெட்டியையும் தூக்கிக்கொண்டு அவர்கள் சேர்ச்சின் உள்ளே சென்று. பெட்டியை பிரித்தனர். நல்ல காலத்திற்கு விபரம் அறிந்து முத்தண்ணை பாண்களை கால் றாத்தலாக நாலுதுண்டுகளாக பிரிக்கக்கூடியதாகவே வெட்டி அடுக்கியிருந்தது நல்லதாய்ப்போச்சு என நினைத்துகொண்டு, அங்கிருந்த சிறுவர்களுக்கு பாண் பணிசுகளை கொடுக்கத்தொடங்கினர் மூன்றுபேரும். கொஞ்ச நேரத்தில், வெளியில் இருந்த பலர் தலைதெறிக்க தேவாலயத்திற்கள் ஓடிவருவதைக்கண்டு திடுக்கிட்டான் பிரசாந்தன். அவர்களின் ஓட்டத்தை தொடர்ந்து சிறி லங்கா விமானப்படையினரின் தாக்குதல் விமானமான புக்காரா கீழே பதியும் ஓசை மிக மிக அருகில் கேட்டுக்கொண்டிருந்தது.
தொடரும்....

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails